I am full of anger these days.  These days are strangely difficult. These days, all my thoughts are in my birthplace (Iran) and my parents’ hometown (Afghanistan).  Sometimes I cry for the Afghan girls who were killed on the way to their school.  These days I think about the revolution.  I believe that the next revolution that will shake history will be the women’s revolution.  It doesn’t matter if it’s this year, next year, or another.  But it will be the women who will turn the page of this era.

 It will be these women who will join hands all over the globe and take steps for the betterment of the world.  This time I wanted to write for the Hazara girls.  For those whom the Taliban are afraid of.  Because the Taliban are afraid of their knowledge. Every time they introduced themselves as Afghans, they were met with suspicious looks from Europeans, because their almond eyes reminded them of the people of Korea, Japan, and China.  The Hazara girls that were my classmates in Iran, they were always discriminated against because, according to the Iranians, they could easily be identified as Afghans. 

I am writing for Fatima Peyman, who is one of the senators of the Australian Senate.  I am writing for Zahra, whose photography works were published in the American magazine “National Geographic”.  For Nilo, whose first filming experience was a success.  I am writing for Masoumeh, who loves writing.  For Razia, who is angry at all these daily injustices. I am writing for Kaj Educational Institute, which was attacked on September 30, 2022 and destroyed by the enemies of knowledge and awareness. Their crime was that the students were from the Hazara ethnic minority, Shiite religious minority and because of their thirst for knowledge.  I am writing for Marzieh; how much her dream is similar to mine.  For Marzieh, who loved the books of Turkish author Elif Shafak.  For her, as she wanted to be a writer. I am writing for Hajar, who wanted  to become an engineer to rebuild her homeland.  I am writing for the courage of a girl who went to Kaj Institute the day after the suicide bombing, and left flowers on the empty, broken and bloodied school desks of her classmates.  I write for my best friends, for Tahereh, for Pari…

I write their names, they are not numbers. They are human beings. I write for them because no one has cut their hair for them. I write for them, because the BBC didn’t bother to write.  Because CNN did not write. Because the New York Times did not write.  Because Kasemirini did not write. Because EFSYN did notwrite.

I am writing because of this poem by Saadi, a night lullaby that I grew up with and I believe in it.

Human beings are members of a whole,

in creation of one essence and soul.

If one member is afflicted with pain,

Other members uneasy will remain.

If you have no sympathy for human pain,

the name of a human you cannot retain.

برای من ، برای تو ، برای ما

مهدیه حسینی

این روزها سراسر خشم و بغضم . این روزها عجیب سخت می گذرند . گویی شبهایش خیال صبح شدن ندارند. تمام فکر و ذهنم این روزها در زادگاهم (ایران) و زادگاه والدینم (افغانستان) است. گاه بر دوستی می گریم که در راه آزادی در ایران کشته شد و دیدارمان به قیامت ماند و گاه بر دختران افغان که در راه تحصیل و در مسیر مدرسه شان به خاک و خون کشیده شدند. این روزها به انقلاب فکر می کنم . باور دارم  انقلاب بعدی که تاریخ را خواهد لرزاند، انقلاب زن‌ها خواهد بود . فرقی نمی کند امسال ، سال دیگر و یا سال‌های دیگر . اما این زن‌ها خواهند بود که ورق این روزگار را بر میگردانند . این زن‌ها خواهند بود که در سراسر جهان دست در دست هم خواهند داد و برای آبادانی جهان گام خواهند برداشت. این بار می خواهم  برای دختران هزاره بنویسم. برای آنها که طالبان از نگاهشان می ترسد. برای آنها که طالبان از دانش شان ترس دارد. برای آنها که هر بار خود را افغان معرفی کردند با نگاه های پر شک و تردید اروپایی ها مواجه شدند ، چرا که چشمان بادامی شان به مردمان کره و ژاپن و چین می ماند . برای دختران هزاره همکلاسی ام در ایران که همیشه مورد تبعیض قرار می گرفتند چون به قول ایرانیان آنها راحت قابل شناسایی بودند به عنوان افغان . برای فاطمه پیمان می نویسم که یکی از سناتورهای سنای استرالیا است . برای زهرا می نویسم که کارهای عکاسی اش در مجله آمریکایی ”National Geographic “ نشر شد. برای نیلو که اولین تجربه بازیگریش پر از موفقیت بود . برای معصومه می نویسم که عاشق نویسندگی است. برای راضیه که این روزها پر از خشم از این همه ناعدالتی است . برای دختران موسسه آموزشی کاج می نویسم که ۳۰ سپتامبر ۲۰۲۲ مورد حمله قرار گرفتند و توسط دشمنان دانایی و آگاهی کشته شدند . جرمشان این بود که از اقلیت قومی هزاره ، اقلیت دینی شیعه و تشنه یادگیری علم و دانش بودند .برای مرضیه می نویسم که چقدر رویاهایش شبیه من است. برای مرضیه ای که عاشق کتابهای الیف شافاک نویسنده ترکی بود . برای او که می خواست یک نویسنده باشد . برای هاجر مینویسم که می خواست مهندس شود تا وطنش را دوباره از نو بسازد . برای شجاعت دختری می نویسم که فردای روز انتحاری به موسسه کاج رفت ‌ بر نیمکت های خالی ، شکسته و غرق در خون همکلاسی هایش گل گذاشت. برای بهترین دوستانم می نویسم برای طاهره ، برای پری …..

نامهایشان را می نویسم تا بدانید آنها عدد نیستند . برای آنها می نویسم که کسی برایشان گیسو نبرید . برای آنها می نویسم ، چون بی بی سی ننوشت . چون سی ان ان ننوشت . چون نیویورک تایمز ننوشت. چون اف سین ننوشت .

می نویسم چون این شعر از سعدی لالایی شبانه ای است که با آن بزرگ شدم و به آن باور دارم .

بنی آدم اعضای یکدیگرند             که در آفرینش ز یک گوهرند

چو عضوی بدرد آورد روزگار       دگر عضوها را نماند قرار

تو کز محنت دیگران بی غمی        نشاید که نامت نهند آدمی

The post For me, for you, for us… appeared first on Self Advocacy Greece.

Mother: You will be free.  You can wear whatever you want.  No one is going to hurt you for reading.  Or tell you what to think, or who to love.  Or what to believe in.  You don’t have to be a wife.  Or mother if you don’t want to!

Girl: So, who can I be?

Mother: You!

(Part of the conversation between mother and daughter in the Movie “The handmaid’s tale”)

Last week on Friday 16/09/2022, a girl in Iran was killed by the “Morality Police” because her hijab was not worn in a correct and complete fashion, in their opinion. She was being herself, but the cost of being herself was to lose her life. Since Friday, the streets of Iran are full of women, girls and men who are fighting for freedom.  Listen, can you hear them screaming? 

Woman, life, freedom.  Woman, life, freedom.  This is their motto. 

Girls in that part of the world, who maybe you had not even heard of until a few days ago, have started to cut their hair and shave their head.  They want to show the depth of pain and sadness inside them. They need our help. They want us to support them. It may be a little difficult for you to understand how it can be possible that in 2022 a girl died because of her hijab. But I was born in that land. I also experienced these fears.  My sisters and I got weak in the knees every time we saw the “Morality Police”.  We also got a cold sweat from fear on our bodies. Do you know why?  Because our crime was twofold.  We were refugees in that country, and we did not dress according to their wishes. 

Now I want to be their voice on this side of the world.  Their voice is the voice of freedom. The voice of equality and human rights.  I stand with them. Even if I choose to wear a hijab on my head, I stand by their right not to wear one.  I stand not only with them but with all those who fight for equal rights.  These rights can be the right to abortion in America, the fight for not accepting police officers in Greek universities, or the fight for the right to education for Afghan girls.

I am a woman who was born in Iran, in an Afghan family.  My parents taught me the right to choose. In my family I am the only daughter who wears a hijab because I choose to wear it, my choice, there is no sense of pressure on that subject for us.

There is an opposite of course…. Let’s not forget in 2022 in Europe and the USA, we still have Muslim Women who aren’t allowed to wear their hijab or face discrimination because they wear them. So, let’s stand by each other’s side and hand to hand fight for equality and human rights.

We women are the ones who can bring positive change in our societies. We are the ones giving birth to men and we should teach our children to respect human rights and be the voice of the voiceless regardless of religion, race, nationality.

We will be free……

ما آزاد خواهیم شد

مهدیه حسینی

مادر: آزاد می شوی . می توانی هر آنچه که دوست داری بر تن کنی. هیچکس به خاطر مطالعه کردن به تو آسیب نخواهد زد. به تو نمی گویند که به چه چیزی فکر کنی ، یا به چه کسی عشق بورزی . یا به چه چیزی اعتقاد داشته باشی . اصلا لازم نیست همسر کسی باشی. یا مادر، اگر دلت نمی خواهد !

دختر: پس چه کسی می توانم باشم؟

مادر: خودت!

بخشی از مکالمه مادر و دختر در سریال داستان یک خدمتکار.

هفته گذشته روز جمعه ۱۶/۰۹/۲۰۲۲ دختری در ایران توسط گشت ارشاد کشته شد بدلیل اینکه حجابش از نظر آنها صحیح و کامل نبود. او خودش بود اما بهای خودش بودن، گرفتن جانش بود . از روز جمعه بدین سو خیابان های ایران مملو از زنان و دختران و مردانی است که برای آزادی می جنگند . کمی گوش دهید، صدای فریادشان را می شنوید؟ زن ، زندگی ، آزادی . زن ، زندگی، آزادی . این شعار آنهاست. دخترانی در آن سر دنیا که شاید تو حتی تا همین چند روز پیش نامش را هم نشنیده بودی، شروع به کوتاه کردن و تراشیدن موهای خود کرده اند . می خواهند عمق درد و غم درونشان را نشان دهند. آنها به کمک ما نیاز دارند . آنها از ما میخواهند که صدایشان باشیم . شاید درکش برای تو کمی سخت باشد. اما من زاده آن سرزمینم. من هم این ترس‌ها را تجربه کردم . من و خواهرانم هم هر زمانی که گشت ارشاد را دیدیم ، زانوهایمان سست شد . ما هم عرق سرد حاصل از ترس بر بدن هایمان نشست. می دانی چرا ؟ چون جرم ما دو برابر بود . ما هم مهاجر بودیم در آن کشور و هم مطابق میل آنها لباس نپوشیده بودیم. حالا من در این سوی دنیا می خواهم صدای آنها باشم. صدای آنها بودن صدای آزادی است . صدای آنها بودن صدای برابری و حقوق بشر است . صدای آنها بودن صدای انتخاب آزادانه نوع پوشش است. با آنها تمام قد ایستاده‌ام. تمام قد ایستاده‌ام با حجابی بر سر. نه تنها با آنها بلکه با تمام کسانی که برای حقوق برابر مبارزه می کنند . این حقوق برابر می تواند داشتن حق سقط جنین در آمریکا باشد، مبارزه برای حضور نداشتن افسران پلیس در دانشگاه‌های یونان و یا مبارزه برای حق تحصیل برای دختران افغانستان . من دختری متولد شده در ایران در خانواده ای افغان هستم . پدر و مادری مرا بزرگ کرده اند ، که حق انتخاب را برایم یاد داده اند. در خانواده ای زندگی می کنم که من تنها دختر محجبه آن هستم زیرا این انتخاب من است اما اجبار برایمان معنا ندارد. اما فراموش نکنیم که در همین اروپا و آمریکا هستند زنان محجبه ای که در بعضی موارد حق داشتن حجاب به آنها داده نمی شود یا با تبعیض روبرو هستند . پس بیایید در کنار یکدیگر باشیم و دست در دست هم برای برابری و حقوق بشر مبارزه کنیم . و فراموش نکنیم که این ما زن‌ها هستیم که می توانیم آغازگر تغییرات مثبت در یک جامعه باشیم . از وجود ماست که مرد متولد می شود . بیایید به فرزندانمان برابری را بیاموزیم و به آنها یاد دهیم که صدای بیصدایان باشند بدون در نظر گرفتن دین ، ملیت ، نژاد و ….

ما آزاد خواهیم شد ….

Photo artwork by: Milad Safabakhsh

The post We will be Free appeared first on Self Advocacy Greece.

Mahdia Hossaini

I’m a woman. The one who after twenty years of running, trying, listening to sarcasm and insults, has reached a stage where I could take steps forward, but suddenly the enemy re-appeared.

I am the one who wanted to make my country prosperous. I am the one who studied by candlelight in the black-out nights of Kabul. Yes, I am the one who the Taliban started searching for, house to house, door to door. I am the one who crawled in a corner of the house and waited. Maybe I’m waiting for a miracle. I’m waiting to open the door for them every time I hear a knock on my door. I have imagined these scenes in my mind many times,…what would I say or do if I open that door. I have more than often imagined slapping them in the face. Or tell them about the hardships I have endured to this day and imagine them drinking their tea and listening to me. Sometimes I think they take me by my hair and drag me from one street to another. To provide a lesson to the others. Another one of my mental pictures was that I was married to one of them, but I was able to change his mindset and turn him into a man who is a defender of women and human rights. I do not know what to do but I am sure that I will not escape from them. I am positive that I will shout at them and will not bow down in front of them. Maybe they‘ll silence my voice from the first shout. Everything is unclear and it is my disturbed mind that weaves these fantasies. I have been hoping for the progress of Afghanistan (my motherland) for many years., And everything you read above was born of my mind. The mind of a girl who was born to Afghan parents but has never seen or lived in Afghanistan.

Yes, these are the creations of Mahdia’s mind. Situations that I imagined in fleeting moments, instead of the reality of the girl who now lives in Afghanistan. Faces. Fear has taken over a corner of my heart. I have curled up in the corner of the bed, holding my knees in my arms, and an imperceptible tremor has taken over my whole being. What have these savages done to us even now that I am miles away from them? Just by reading the news, fear and panic penetrate my soul. What have they done to my mother who, after dozens of deportations, is still in a state of fear, as she contacts me now and asks me not to write about the Taliban and their savagery when she is miles away from Afghanistan and still afraid?

This fear has been with her for years. What have they done to our women and girls? We all know that the world of politics is not a straightforward and reliable world. Everything is written like a movie before its script. How can these strange men, as if they have come out of the Stone Age and thrown into Afghanistan these last few decades, managed to dominate the country? Men with guns who, like children, enjoy an afternoon in the amusement park or kick the ground out of joy when they see the gym. Who are they and where were they raised and educated?

ورود به عصر جدید تاریکی

 ۲۴/۸/۲۰۲۱

مهدیه حسینی

من یک زن هستم. همان که بعد از بیست سال دویدن و تلاش کردن و طعنه و توهین شنیدن به مرحله ای رسیده بودم که قدم‌هایی رو به جلو بردارم، اما ناگهان ……

آری من همانم که می خواستم باعث آبادانی کشورم باشم .من همانم که در شبهای بی برقی ‌کابل با نور شمع درس خواندم . آری من همانم که حالا طالبان خانه به خانه ،شروع به جستجوی کرده اند .همانی هستم که در گوشه ای از خانه کز کرده ام و به انتظار نشسته ام . شاید منتظر معجزه هستم . منتظرم تا هر زمانی که بر در خانه ام کوبیدند در را به رویشان باز کنم .بارها این صحنه ها را در ذهنم تصور کرده ام ،اگر درب را باز کنم چه خواهم گفت ،چه خواهم کرد . بارها تصور کرده ام که بر صورتشان سیلی زده ام . یا برایشان از سختی هایی که تا به امروز کشیده ام می گویم و آنها را تصور می‌کنم که چای شان را می نوشند و به صحبت‌هایم گوش می دهند .گاهی تصور می کنم از موهایم گرفته و مرا کشان کشان از این خیابان به آن خیابان می چرخانند تا درس عبرتی باشم برای دیگران .یکی دیگر از تصوراتم این بود که به عقد یکی از آنها در آمده ام  ،اما توانسته ام طرز فکر او را تغییر دهم و او را به مردی حامی حقوق زنان و حامی حقوق انسانی تبدیل کرده ام . نمی دانم چه کنم ولی این را مطمئنم که از دستشان فرار نمی کنم .این را مطمئنم که بر سرشان فریاد خواهم کشید و در مقابلشان سر خم نخواهم کرد .شاید با اولین فریاد صدایم را خفه کردند . همه چیز نا معلوم است و این ذهن پریشان من است که خیالها می بافد .من سالها به امید پیشرفت افغانستان،سرزمین مادری ام بوده ام و تمام آنچه در بالا خواندید زائیده ذهن من بود. ذهن دختری که زاده ی والدینی افغان است ولی هرگز افغانستان را ندیده و در آن کشور نزیسته است . آری اینها زاییده ی ذهن مهدیه است که تنها لحظه ای خود را به جای دختری که اکنون در افغانستان زندگی می کند ،تصور کردم .زمانی که به خود آمدم متوجه شدم حتی با تصور آن اتفاقات، پاهایم را داخل شکمم جمع کرده ام و ترسی در گوشه دلم خانه کرده است .گوشه ی تختم کز کرده ام و زانوهایم را در بغل گرفته ام و تمام وجودم را لرزشی نا محسوس فرا گرفته است. چه کردند این وحشیان با ما که حالا من فرسنگها دورتر از آنها تنها با خواندن اخبار ،ترس و وحشت در من رخنه کرده است. چه کردند آنها با مادرم که بعد از ده ها ترک وطن هنوز ترسی در درونش است که از فرسنگها دورتر از افغانستان با من در تماس می شود و از من می خواهد که مطلبی درباره طالبان و وحشی گری شان ننویسم، زیرا که او هنوز می ترسد، این ترس سالهاست که با اوست. با زنان و دختران ما چه کردند .همه ما می دانیم که دنیای سیاست دنیای رو راست و قابل اعتمادی نیست . همه چیز مثل یک فیلم از قبل سناریو اش نوشته شده بود .چطور مردانی عجیب که گویی از عصر حجر به داخل افغانستان پرتاب شده اند ،می‌توانند بر کشور مسلط شوند. مردانی اسلحه بدست که همچون کودکان از دیدن شهربازی ذوق زده می شوند و یا با دیدن سالن ورزشی از خوشحالی پا بر زمین می کوبند. آنها که هستند و کجا پرورش یافته و آموزش دیده اند ؟

Artwork by: Shamsia Hassani

The post Spiraling into a new Dark Age appeared first on Self Advocacy Greece.

The Creative Team:

Director: Zahra Mojahed

Camera: Jawad Jafari

Speakers/Artists:

Zahra Mojahed

Mahdia Hossaini

Nasrin Sultani

Fariba Sultani

Zahra Gardi

Fatima Jafari

Text in English:

Photene Kalpakioti

Translation in Greek:

George Stefanopoulos

The post Women Against the Taliban appeared first on Self Advocacy Greece.