I am full of anger these days.  These days are strangely difficult. These days, all my thoughts are in my birthplace (Iran) and my parents’ hometown (Afghanistan).  Sometimes I cry for the Afghan girls who were killed on the way to their school.  These days I think about the revolution.  I believe that the next revolution that will shake history will be the women’s revolution.  It doesn’t matter if it’s this year, next year, or another.  But it will be the women who will turn the page of this era.

 It will be these women who will join hands all over the globe and take steps for the betterment of the world.  This time I wanted to write for the Hazara girls.  For those whom the Taliban are afraid of.  Because the Taliban are afraid of their knowledge. Every time they introduced themselves as Afghans, they were met with suspicious looks from Europeans, because their almond eyes reminded them of the people of Korea, Japan, and China.  The Hazara girls that were my classmates in Iran, they were always discriminated against because, according to the Iranians, they could easily be identified as Afghans. 

I am writing for Fatima Peyman, who is one of the senators of the Australian Senate.  I am writing for Zahra, whose photography works were published in the American magazine “National Geographic”.  For Nilo, whose first filming experience was a success.  I am writing for Masoumeh, who loves writing.  For Razia, who is angry at all these daily injustices. I am writing for Kaj Educational Institute, which was attacked on September 30, 2022 and destroyed by the enemies of knowledge and awareness. Their crime was that the students were from the Hazara ethnic minority, Shiite religious minority and because of their thirst for knowledge.  I am writing for Marzieh; how much her dream is similar to mine.  For Marzieh, who loved the books of Turkish author Elif Shafak.  For her, as she wanted to be a writer. I am writing for Hajar, who wanted  to become an engineer to rebuild her homeland.  I am writing for the courage of a girl who went to Kaj Institute the day after the suicide bombing, and left flowers on the empty, broken and bloodied school desks of her classmates.  I write for my best friends, for Tahereh, for Pari…

I write their names, they are not numbers. They are human beings. I write for them because no one has cut their hair for them. I write for them, because the BBC didn’t bother to write.  Because CNN did not write. Because the New York Times did not write.  Because Kasemirini did not write. Because EFSYN did notwrite.

I am writing because of this poem by Saadi, a night lullaby that I grew up with and I believe in it.

Human beings are members of a whole,

in creation of one essence and soul.

If one member is afflicted with pain,

Other members uneasy will remain.

If you have no sympathy for human pain,

the name of a human you cannot retain.

برای من ، برای تو ، برای ما

مهدیه حسینی

این روزها سراسر خشم و بغضم . این روزها عجیب سخت می گذرند . گویی شبهایش خیال صبح شدن ندارند. تمام فکر و ذهنم این روزها در زادگاهم (ایران) و زادگاه والدینم (افغانستان) است. گاه بر دوستی می گریم که در راه آزادی در ایران کشته شد و دیدارمان به قیامت ماند و گاه بر دختران افغان که در راه تحصیل و در مسیر مدرسه شان به خاک و خون کشیده شدند. این روزها به انقلاب فکر می کنم . باور دارم  انقلاب بعدی که تاریخ را خواهد لرزاند، انقلاب زن‌ها خواهد بود . فرقی نمی کند امسال ، سال دیگر و یا سال‌های دیگر . اما این زن‌ها خواهند بود که ورق این روزگار را بر میگردانند . این زن‌ها خواهند بود که در سراسر جهان دست در دست هم خواهند داد و برای آبادانی جهان گام خواهند برداشت. این بار می خواهم  برای دختران هزاره بنویسم. برای آنها که طالبان از نگاهشان می ترسد. برای آنها که طالبان از دانش شان ترس دارد. برای آنها که هر بار خود را افغان معرفی کردند با نگاه های پر شک و تردید اروپایی ها مواجه شدند ، چرا که چشمان بادامی شان به مردمان کره و ژاپن و چین می ماند . برای دختران هزاره همکلاسی ام در ایران که همیشه مورد تبعیض قرار می گرفتند چون به قول ایرانیان آنها راحت قابل شناسایی بودند به عنوان افغان . برای فاطمه پیمان می نویسم که یکی از سناتورهای سنای استرالیا است . برای زهرا می نویسم که کارهای عکاسی اش در مجله آمریکایی ”National Geographic “ نشر شد. برای نیلو که اولین تجربه بازیگریش پر از موفقیت بود . برای معصومه می نویسم که عاشق نویسندگی است. برای راضیه که این روزها پر از خشم از این همه ناعدالتی است . برای دختران موسسه آموزشی کاج می نویسم که ۳۰ سپتامبر ۲۰۲۲ مورد حمله قرار گرفتند و توسط دشمنان دانایی و آگاهی کشته شدند . جرمشان این بود که از اقلیت قومی هزاره ، اقلیت دینی شیعه و تشنه یادگیری علم و دانش بودند .برای مرضیه می نویسم که چقدر رویاهایش شبیه من است. برای مرضیه ای که عاشق کتابهای الیف شافاک نویسنده ترکی بود . برای او که می خواست یک نویسنده باشد . برای هاجر مینویسم که می خواست مهندس شود تا وطنش را دوباره از نو بسازد . برای شجاعت دختری می نویسم که فردای روز انتحاری به موسسه کاج رفت ‌ بر نیمکت های خالی ، شکسته و غرق در خون همکلاسی هایش گل گذاشت. برای بهترین دوستانم می نویسم برای طاهره ، برای پری …..

نامهایشان را می نویسم تا بدانید آنها عدد نیستند . برای آنها می نویسم که کسی برایشان گیسو نبرید . برای آنها می نویسم ، چون بی بی سی ننوشت . چون سی ان ان ننوشت . چون نیویورک تایمز ننوشت. چون اف سین ننوشت .

می نویسم چون این شعر از سعدی لالایی شبانه ای است که با آن بزرگ شدم و به آن باور دارم .

بنی آدم اعضای یکدیگرند             که در آفرینش ز یک گوهرند

چو عضوی بدرد آورد روزگار       دگر عضوها را نماند قرار

تو کز محنت دیگران بی غمی        نشاید که نامت نهند آدمی

The post For me, for you, for us… appeared first on Self Advocacy Greece.

From an Afghan girl: Since we opened our eyes, our fathers whispered the call to hatred in our ears. From the very beginning, instead of life lessons, they gave us a set of red lines and limitations and emphasized that we should never forget who our enemies are. Which bloodlines are more colorful and which ones are better than the others.

So that we never forget the difference between Hazara and Sayyid, the difference between Afghans, Tajik and Pashto. Or the ones who were born in Kabul or Herat. So that we never forget how different it is to be Shia compared to Sunni.

They made us not to forget who we can marry or who to fall in love with. We have to pay attention to these differences. Years passed, and Afghanistan, except for a country that is always associated with morbid and painful news, killings, and war -an existence that you have heard about at least once in your life- it literally has no other meaning.

Some people migrated and saw the pain of racism and alienation once more in foreign lands. Others continued their life full of pain through restrictions, war and bombardment. The aroma of “unity” never reached the nose of this nation’s inhabitants! Only the aforementioned instructions of division along with filthy and false hatred.

Today, this is the reality of our country. This is how blood is drawn and our innocent fellow citizens are killed by certain people… This is how they take away their right to life… Our daughters and our sisters are prisoners of the lustful and dirty thoughts and actions of the Taliban. Living in constant fear until one day they die casually in their schools.

Now we, the new generation and Afghan youth, as we all look in shock at our aching hearts, we shed tears. We see our anger and we forget all the hateful nighttime stories of our fathers and as we are mourning, the pain is burning our throats.

We clench our fists and shout together “That’s enough!”. We all know that enough is enough of these pointless differences. Being either Hazara or Sayyid or Tajik… This perpetual distance and differences; This silence mixed with racist views… We all want unity and freedom. We all want the end of the genocides. We all want the right to education for our sisters. We all want a prosperous Afghanistan. We all want a homeland…

Artwork by: Syd Muhammad

اتحاد

راضیه حسینی

از زمانی ک چشم باز کردیم، پدرانمان اواز نفرت را در گوشمان خواندند، از همان ابتدا ب جای درس زندگی، خط قرمز ها و محدودیت هارا برایمان سرمشق کردند و تاکید بر آن داشتند که هرگز یادمان نرود دشمنانمان کیست، که کدام گروه خونش رنگین تر است و کدام یک بهتر از دیگری! تا یادمان نرود فرق هزاره و سید، افغان و تاجیک و پشتو، کابل نشنین و هرات بدنیا آمده درکجایش است! تا یادمان نرود ک شیعه و سنی بودن چقدر مخالف یکدیگر است و هرگز فراموش نکنیم که حتی برای ازدواجمان هم، برای دلباختن و عاشق شدن هم باید ب این تفاوت ها توجه داشته باشیم… سالها گذشت، و افغانستان ب غیر از کشوری ک نامش هربار با اخبار بد و دردناک کشت و کشتار و جنگ و خونریزی در جهان شنیده میشد ، معنای دیگری نداشت، عده ای از مردمانش مهاجرت کردند و درد نژاد پرستی و غربت دیدند و و عده ای دیگر در محدودیت و جنگ و بمباران ب زندگی پر از دردشان ادامه دادند! و اما بوی “ اتحاد “ هرگز به مشام این ملت نرسید! و تمام اینها این تفکرات و این نفرت های چرکین و دروغین امروز باعث و بانیِ این شده است ک کشورمان اینگونه ب خون کشیده شده باشد و هموطنانمان بی گناه ب دست عده ای اینگونه مظلومانه کشته شوند… اینگونه حق زندگی از تک تک شان گرفته شود… دخترانمان و خواهرانمان اینگونه زندانی نگاه ها و تفکرات شهوتانه و کثیف طالبان باشند و اینگونه غریب در مکتبانشان جان بدهند… وحالا ما این نسل جدید و جوانان افغان همگی حیرت زده به قلب های دردناک خود مینگریم، خشم خود را میبینیم ، تمام قصه های شب پدرانمان را فراموش میکنیم و اشک میریزیم، همگی سوگواری میکنیم و درد بغض گلوهایمان را ب اتش میکشد! کنار هم و بایکدیگر دستهایمان را مشت میکنیم و فریاد میزنیم ک دیگر بس است! همگی میدانیم ک دیگر بس است این اختلافات بی جا و بی مورد! این هزاره و سید وتاجیک و… بودن؛ این دوری و اختلافات؛ این سکوت و دیدگاه های نژادپرستانه ما همگی خواهان اتحاد و آزادی هستیم، ما همگی خواهان اتمامِ نسل کشی هزاره هستیم ما همگی خواهان حق تحصیل برای خواهرانمان هستیم، ما همگی خواهان افغانستان آباد هستیم ما همگی خواهان وطن هستیم…

هنرمند : سید محمد

The post UNITY appeared first on Self Advocacy Greece.

Mother: You will be free.  You can wear whatever you want.  No one is going to hurt you for reading.  Or tell you what to think, or who to love.  Or what to believe in.  You don’t have to be a wife.  Or mother if you don’t want to!

Girl: So, who can I be?

Mother: You!

(Part of the conversation between mother and daughter in the Movie “The handmaid’s tale”)

Last week on Friday 16/09/2022, a girl in Iran was killed by the “Morality Police” because her hijab was not worn in a correct and complete fashion, in their opinion. She was being herself, but the cost of being herself was to lose her life. Since Friday, the streets of Iran are full of women, girls and men who are fighting for freedom.  Listen, can you hear them screaming? 

Woman, life, freedom.  Woman, life, freedom.  This is their motto. 

Girls in that part of the world, who maybe you had not even heard of until a few days ago, have started to cut their hair and shave their head.  They want to show the depth of pain and sadness inside them. They need our help. They want us to support them. It may be a little difficult for you to understand how it can be possible that in 2022 a girl died because of her hijab. But I was born in that land. I also experienced these fears.  My sisters and I got weak in the knees every time we saw the “Morality Police”.  We also got a cold sweat from fear on our bodies. Do you know why?  Because our crime was twofold.  We were refugees in that country, and we did not dress according to their wishes. 

Now I want to be their voice on this side of the world.  Their voice is the voice of freedom. The voice of equality and human rights.  I stand with them. Even if I choose to wear a hijab on my head, I stand by their right not to wear one.  I stand not only with them but with all those who fight for equal rights.  These rights can be the right to abortion in America, the fight for not accepting police officers in Greek universities, or the fight for the right to education for Afghan girls.

I am a woman who was born in Iran, in an Afghan family.  My parents taught me the right to choose. In my family I am the only daughter who wears a hijab because I choose to wear it, my choice, there is no sense of pressure on that subject for us.

There is an opposite of course…. Let’s not forget in 2022 in Europe and the USA, we still have Muslim Women who aren’t allowed to wear their hijab or face discrimination because they wear them. So, let’s stand by each other’s side and hand to hand fight for equality and human rights.

We women are the ones who can bring positive change in our societies. We are the ones giving birth to men and we should teach our children to respect human rights and be the voice of the voiceless regardless of religion, race, nationality.

We will be free……

ما آزاد خواهیم شد

مهدیه حسینی

مادر: آزاد می شوی . می توانی هر آنچه که دوست داری بر تن کنی. هیچکس به خاطر مطالعه کردن به تو آسیب نخواهد زد. به تو نمی گویند که به چه چیزی فکر کنی ، یا به چه کسی عشق بورزی . یا به چه چیزی اعتقاد داشته باشی . اصلا لازم نیست همسر کسی باشی. یا مادر، اگر دلت نمی خواهد !

دختر: پس چه کسی می توانم باشم؟

مادر: خودت!

بخشی از مکالمه مادر و دختر در سریال داستان یک خدمتکار.

هفته گذشته روز جمعه ۱۶/۰۹/۲۰۲۲ دختری در ایران توسط گشت ارشاد کشته شد بدلیل اینکه حجابش از نظر آنها صحیح و کامل نبود. او خودش بود اما بهای خودش بودن، گرفتن جانش بود . از روز جمعه بدین سو خیابان های ایران مملو از زنان و دختران و مردانی است که برای آزادی می جنگند . کمی گوش دهید، صدای فریادشان را می شنوید؟ زن ، زندگی ، آزادی . زن ، زندگی، آزادی . این شعار آنهاست. دخترانی در آن سر دنیا که شاید تو حتی تا همین چند روز پیش نامش را هم نشنیده بودی، شروع به کوتاه کردن و تراشیدن موهای خود کرده اند . می خواهند عمق درد و غم درونشان را نشان دهند. آنها به کمک ما نیاز دارند . آنها از ما میخواهند که صدایشان باشیم . شاید درکش برای تو کمی سخت باشد. اما من زاده آن سرزمینم. من هم این ترس‌ها را تجربه کردم . من و خواهرانم هم هر زمانی که گشت ارشاد را دیدیم ، زانوهایمان سست شد . ما هم عرق سرد حاصل از ترس بر بدن هایمان نشست. می دانی چرا ؟ چون جرم ما دو برابر بود . ما هم مهاجر بودیم در آن کشور و هم مطابق میل آنها لباس نپوشیده بودیم. حالا من در این سوی دنیا می خواهم صدای آنها باشم. صدای آنها بودن صدای آزادی است . صدای آنها بودن صدای برابری و حقوق بشر است . صدای آنها بودن صدای انتخاب آزادانه نوع پوشش است. با آنها تمام قد ایستاده‌ام. تمام قد ایستاده‌ام با حجابی بر سر. نه تنها با آنها بلکه با تمام کسانی که برای حقوق برابر مبارزه می کنند . این حقوق برابر می تواند داشتن حق سقط جنین در آمریکا باشد، مبارزه برای حضور نداشتن افسران پلیس در دانشگاه‌های یونان و یا مبارزه برای حق تحصیل برای دختران افغانستان . من دختری متولد شده در ایران در خانواده ای افغان هستم . پدر و مادری مرا بزرگ کرده اند ، که حق انتخاب را برایم یاد داده اند. در خانواده ای زندگی می کنم که من تنها دختر محجبه آن هستم زیرا این انتخاب من است اما اجبار برایمان معنا ندارد. اما فراموش نکنیم که در همین اروپا و آمریکا هستند زنان محجبه ای که در بعضی موارد حق داشتن حجاب به آنها داده نمی شود یا با تبعیض روبرو هستند . پس بیایید در کنار یکدیگر باشیم و دست در دست هم برای برابری و حقوق بشر مبارزه کنیم . و فراموش نکنیم که این ما زن‌ها هستیم که می توانیم آغازگر تغییرات مثبت در یک جامعه باشیم . از وجود ماست که مرد متولد می شود . بیایید به فرزندانمان برابری را بیاموزیم و به آنها یاد دهیم که صدای بیصدایان باشند بدون در نظر گرفتن دین ، ملیت ، نژاد و ….

ما آزاد خواهیم شد ….

Photo artwork by: Milad Safabakhsh

The post We will be Free appeared first on Self Advocacy Greece.

I’m a woman!  The one who is afraid of the sound of a bomb.  The one who hates war.  The one who trembles when she holds a gun.  The one who has shed tears and wished for peace many times after seeing the images of the wars in Iraq, Afghanistan and Syria. 

The one who smiles even in the most difficult of situations.  The one who must be strong enough to protect her children in the absence of their father.  The one who has to leave her home and emigrate with a throat full of hatred.  I am the one who used to wake up every morning with love.  I braided my hair and put lipstick on my lips, believing in the beauty of this world. 

Now I wake up to the sound of bombs.  My body shivers, but I have to be strong.  Every day I imagine Afghan, Syrian and Middle Eastern women thinking about all these years as if the world is used to being in war.  Everyone is talking about leaving these days.  Women and children should go to safe places but, I shout, where in the world can one find a safer place than their own home?

The images of Middle Eastern & African women is painted in front of my eyes again, the same women that no one welcomed when they arrived in Europe.  No one talked about the beauty and colour of their eyes.  No one talked about their courage and strength.  I understand these women better than anyone, just as they understand me and the women of Ukraine better than anyone. 

I put on my military uniform and shout that I will fight alongside the men.  I put white flowers on my braided hair because I want to have a sign of peace on me when I go to war and march on to the war of inequalities, injustices, ugliness, and dictators. 

And I am sure that you, women all over the world, know that we celebrate women’s day because our presence makes the world a better place.

پیام آوران صلح

مهدیه حسینی

من یک زنم ! همان که از صدای بمب می ترسد. همان که از جنگ متنفر است. همان که با در دست گرفتن تفنگ رعشه بر جانش می افتد. همان که بارها با دیدن تصاویر جنگ عراق ، افغانستان و سوریه و …اشک ریخته و آرزوی صلح کرده است. همان که لبخند می زند حتی در سخت ترین شرایط . همان که باید آنقدر قوی باشد که بتواند در نبود پدر، محافظ فرزندانش باشد. همان که با گلویی پر از بغض باید خانه و کاشانه اش را ترک کند و مهاجر شود. من همانم که روزگاری نه چندان دور هر روز صبح با عشق از خواب بیدار می شدم . موهایم را می بافتم و رژلب  قرمز رنگم را بر لبانم می کشیدم و به زیبایی دنیا باور داشتم . اما حالا این روزها با صدای بمب از خواب برمی خیزم. وجودم به لرزه درمی آید، اما باید قوی باشم . هر روز زنان افغان و سوری و خاورمیانه را تصور می کنم که در این سال‌ها که گویی دنیا به بودنشان در جنگ عادت کرده ، فکر میکنم . همه این روزها حرف از رفتن می زنند . زنان و کودکان باید به جاهای امن بروند ، اما فریاد می‌زنم ، کجای دنیا می تواند امن تر از خانه ات باشد. دوباره تصویر زنان خاورمیانه و آفریقا  در مقابل چشمانم نقش می بندد، همان زنانی که هیچکس به آنها در بدو ورودشان به اروپا خوش آمد نگفت. هیچ کس از زیبایی و خوش رنگی چشمانشان صحبتی نکرد. نه از شجاعت و قوی بودنشان . اما من حال آنها را بهتر از هر کسی میفهمم همانطور که آنها حال  مرا و زنان اوکراین را بهتر از هر کسی درک می کنند.  لباس رزم بر تن می کنم و بلند فریاد می‌زنم که در کنار مردان خواهم جنگید . گلی سپید بر موهای بافته شده ام می زنم چون می خواهم همیشه نشانی از صلح با خود داشته باشم و به جنگ می روم . به جنگ نا برابری ها ، بی عدالتی ها ، زشتی ها و دیکتاتورها . و شما زنان تمام دنیا بدانید که زن بودنمان را جشن می گیریم چون حضورمان حال دنیا را بهتر می کند.

The post Messengers of peace appeared first on Self Advocacy Greece.

Jawad Jafari

Today, December 10, coincides with International Human Rights Day. There have been many announcements and conferences around the world about the International Human Rights Day but, unfortunately, these events have more of a publicity aspect and their impact in practice is very small.

In many cases, like Afghanistan for example, it is the opposite. In previous years, human rights in Afghanistan were poorly respected, but now, with the Taliban taking power, these rights have been completely abolished. However, in more developed countries, human rights for refugees are also partially respected.

The first principle of the Universal Declaration of Human Rights states: “All human beings are born free and equal in dignity and rights. But as an Afghan refugee who has lived in Iran, Turkey and Greece, I say that regarding human rights there is very little  room for refugees in these countries.

Article 5 of the Declaration states: “No one shall be subjected to cruel, inhuman or degrading treatment or punishment”. In Iran, however, Afghan refugees are treated contrary to this principle. Article 26 of the Declaration states: “Everyone has the right to education”. But our children in Greece are facing great difficulties in attending school.

Freedom and equality for everyone despite their colour, race and gender, the right to freedom of thought, the right to freedom of expression and the right to choose one’s religion, according to the Universal Declaration of Human Rights, are the rights extended to all human beings. The bombings in Afghanistan are more about one religion and one race, and they want everything that deviates from this view to be completely destroyed.

Basic rights, housing, health insurance, the right to education are poorly respected in Greece and in the camps. On the islands, refugees still live in tents. At this time when we are all fatigued by the pandemic and want to get rid of the virus as soon as possible in order to return to normal life, there are still refugees who do not have an insurance number and can not be vaccinated. There are still refugees who live in confined spaces by the dozens, not being able to hold social distancing solely because it is not feasible.

In your opinion, are human rights respected around  the globe?

استدلال اشتباه حقوق بشر

جواد جعفری

امروز 10دسامبر مصادف با روز جهانی حقوق بشر در جهان است. روزی که در جهان اعلامیه ها و همایشهای متعددی درباره روز جهانی حقوق بشر اعلام و برگزار می شود و با کمال تأسف باید گفت که این اعلامیه ها و همایشها بیشتر جنبه تبلیغاتی داشته و تأثیر آنها در عمل ،بسیار ناچیز و یا در بسیاری از موارد مانند افغانستان، خلاف آن است. سالهای گذشته در افغانستان حقوق بشر به صورت ناچیز رعایت می شد ولی در حال حاضر با بدست گرفتن قدرت توسط طالبان این حق و حقوق کاملا از بین رفته است. در کشورهای پیشرفته تر نسبت به افغانستان هم حقوق بشر برای پناهندها به صورت جزئی رعایت می شود. نخستین اصل اعلامیه جهانی حقوق بشر سازمان ملل متحد میگوید: تمام انسانها آزاد زاده می شوند و از لحاظ ارزش و حقوق باهم برابرند.اما من ب عنوان یک پناهنده افغانستانی که در کشورهای ایران،ترکیه و یونان زندگی کردم،  می گویم که حقوق بشر به صورت ناچیز و جزئی در این کشورها برای پناهندها رعایت می شود. در اصل پنجم اعلامیه می گوید:هیچکس نباید تحت رفتار ظالمانه،غیر انسانی و یا تحقیر آمیز قرار بگیرد.اما در ایران برخلاف این اصل با پناهندهای افغانستانی رفتار می شود. در اصل26 اعلامیه می گوید:هر شخصی حق دارد از آموزش و پرورش بهره مند شود.ولی کودکان ما در کشور یونان با سختیهای بسیار زیادی برای درس خواندن مواجه هستند. آزادی و برابری از هر رنگ،نژاد و جنسیت،حق آزادی اندیشه،حق آزادی بیان و حق انتخاب مذهب،براساس اعلامیه حقوق بشر حق همه انسانهاست.در صورتی که از نظر طالبان در افغانستان این گونه نیست و هیچ برابری وجود ندارد.انتحاری و بمب گذاری ها در افغانستان بیشتر مخصوص یک مذهب و یک نژاد است و می خواهند آن مذهب در آنجا کاملا از بین برود. حقوق اولیه،مسکن،بیمه درمانی،حق آموزش و پرورش در یونان و کمپها به صورت ناچیز رعایت می شود.در جزیره ها پناهنده ها در چادرهای مسافرتی زندگی می کنند.برای درمان بیماریهایشان هیچ کار خاصی نمی‌کنند و تنها چیزی که میگویند این است ک کاری از دست ما برنمیاید. در این دوره ای ک همه از ویروس کرونا خسته شده ایم و دلمان میخواهد که هر چ زودتر این ویروس نابود شود و ب زندگی عادی برگردیم، هستند پناهنده هایی که حق بیمه ندارند و نمی‌توانند واکسن بزنند. ب نظر شما آیا حقوق بشر در جهان رعایت می شود؟

The post The Human Rights Fallacy – 10/12/2021 appeared first on Self Advocacy Greece.

Razia Husseini

Soil is soil… And God did not set a price for the earth when He made man! He did not even set the boundaries with His own hands for His servants to live in.

Indeed, He does not discriminate between His servants and He loves them deeply. But we are human … We set the borders, we judge by skin color, we consider that dignity is based on geographical locations. In order to gain more land, we launch wars and use such violence that can displace a whole nation. And in the end, it is these actions that make people like me homeless…

Maybe there is actually a better place to live than our war-torn and devastated countries, but… I wish people could understand how hard and difficult is the way to find a new place to live. And how the smell of alienation on the self-made borders of human beings reaches a refugee! I wish the kindness of people was different, another kind of kindness. I wish that instead of naming one day of the year for refugees, they would have a kind heart like God and would not put a price to what God gave us for free. I wish we were not forced to become refugees …

مرزهای انسان ساخته

راضیه حسینی

خاک، خاک است

و خداوند زمانی که زمین را جایگاه انسان قرار داد، برای آن قیمتی مشخص نکرد

و یا حتی با دستانش خط و مرزی برای زیستن بندگان تعیین نکرد

براستی که او میان بندگانش فرقی نمی گذارد و آنها را عمیقا دوست دارد

اما

انسان است دیگر

خط و مرز میگذارد،

از روی رنگ پوست قضاوت میکند،

شأن و منزلت را بر پایه ی موقعیت جغرافیایی می داند،

برای بدست آوردن خاک بیشتر جنگ و خشونت به راه می اندازد و یک ملت را آواره می کند

و در نهایت عده ای مانند من را بی خانه و کاشانه می سازد

شاید در واقع مکانی بهتر از کشورهای جنگ زده و ویران ما برای زیستن وجود داشته باشد اما

کاش درک این را داشته باشند که برای یافتنِ مکانی جدید که بتوان در آن زندگی کرد،

راهی به چه اندازه سخت و دشوار وجود دارد.

و چه اندازه بوی غریبگی در مرز های خود ساخته ی انسانها به مشام یک پناهنده می رسد

کاش مهربانی این انسانها از جنسی دیگر بود

کاش به جای بر نام کردن یک روز از سال بخاطر یک پناهنده؛

از همان ابتدا، قلبی مهربان مانند خدا داشتند و قیمت بر سر زمین خالق نمی گذاشتند

کاش ما را پناهنده نمی ساختند

The post Man-made Borders appeared first on Self Advocacy Greece.

Mahdia Hossaini

I am a refugee. My parents are refugees. My brothers and sisters are also refugees. My grandparents were also refugees. We are a generation that has been carrying the burden of being a refugee for many years.

On some days, this burden becomes heavy and forcing us to bend our backs, but we straighten up again and continue on our way. It’s been years since I found out that there was a day called Refugee Day. I did not know back in those years if I should celebrate this day and be happy about it or if I should mourn and be sad. Years have passed since the days when I returned to my home crying from school just because my classmates called me a refugee.

Years have passed since I blamed my parents for migrating. Years have passed since the days when I chose to hide my refugee status from others. But it took me years to realize that being a refugee was not a crime. It took me years to realize that being a refugee was not the fault of my parents. It took me years to learn not to be ashamed of being a refugee, but to be proud of it. Because I had the power to move on knowing all the problems and hardships, to take all the difficult paths, to give up all attachments, to give up my home and my memories. The path that I may be able to enjoy like a normal human being.

Now, as a refugee, I know that Refugee Day is a day to raise awareness of the plight of migrants to the world. Being a refugee made me stronger. The path I take to achieve my goals is much longer and harder than the path that non-refugees take. Being a refugee means being under a magnifying glass. Being a refugee means that whenever a crime occurs in the host country, the first fingers will point at you. Being a refugee means feeling embarrassed when you are sitting on a subway or bus seat and someone from the host country wants to tell you something with his eyes. Being a refugee means not being allowed to choose your own appearance or turning a blind eye to some of your dreams and goals if you insist on the appearance that you want. Being a refugee means checking the asylum laws every day. Laws that change every day, every hour. Being a refugee means forcing a child to stay away from his or her parents or vice versa. Sometimes being a refugee is also a pleasure to be received in the host community. Being a refugee means the opportunity to meet different people, different cultures. Being a refugee made me a different character. Being a refugee is an inseparable part of my life.

!من یک پناهنده هستم

مهدیه حسینی

من یک پناهنده هستم . والدینم پناهنده هستند . خواهران و برادرانم هم پناهنده هستند . پدربزرگان و مادربزرگانم نیز پناهنده بودند . ما نسلی هستیم که بار پناهنده بودن را سالهاست با خود به دوش می کشیم . یک روزهایی این بار سنگین می شود و کمر خم می کنیم اما دوباره قامت راست کرده و به راهمان ادامه می دهیم . از زمانی که متوجه شدم روزی به نام پناهنده وجود دارد، سالها میگذرد . آن سالها نمی‌دانستم که باید این روز را جشن بگیرم و خوشحال باشم یا باید سوگواری کنم و ناراحت باشم . سالها از روزهایی که گریان از مدرسه به خانه برمیگشتم تنها به این دلیل که همکلاسی هایم مرا پناهنده خوانده اند، میگذرد. سالها از روزهایی که پدر و مادرم را به دلیل مهاجرتشان  سرزنش کرده ام ،می‌گذرد. سالها از روزهایی که پناهنده بودنم را از دیگران مخفی میکردم، میگذرد . اما سالها گذشت تا متوجه شدم پناهنده بودن ،جرم نیست . سالها گذشت تا بفهمم که پناهنده بودنم اشتباه پدر و مادرم نبوده است . سالها گذشت تا یاد گرفتم از پناهنده بودنم خجالت نکشم ، بلکه به آن افتخار کنم زیرا این قدرت را داشتم که با دانستن تمام مشکلات و سختی ها، مسیرهای صعب العبور، دل کندن از تمام وابستگی ها، دل کندن از خانه و خاطراتم حرکت کنم در مسیری که شاید بتوانم مانند یک انسان معمولی از حق و حقوق برخوردار باشم . حالا من به عنوان یک پناهنده این را می‌دانم که روز پناهنده روزی برای آگاهی رسانی نسبت به وضعیت مهاجرین به جهانیان است. پناهنده بودن باعث شد که قوی تر شوم .مسیری که من برای رسیدن به هدف هایم می‌گذرانم بسی طولانی تر و سخت تر از مسیری است که غیر پناهنده ها می گذرانند . پناهنده بودن یعنی زیر ذره بین بودن ،پناهنده بودن یعنی هر زمانی که جرمی در کشور میزبان اتفاق افتاد اولین اشاره ها به سوی تو خواهد بود . پناهنده بودن یعنی احساس معذب بودن زمانی که روی صندلی مترو و یا اتوبوس نشسته ای و یک نفر از کشور میزبان با نگاهش می خواهد چیزی به تو بگوید . پناهنده بودن یعنی اجازه انتخاب پوشش خود را نداشتن و یا اگر خواهان پوشش مورد قبول خود هستی چشم بستن بر روی بعضی رویاها و هدفهایت. پناهنده بودن یعنی هر روز چک کردن قوانین پناهندگی که هر روز و هر ساعت در حال تغییر است . پناهنده بودن یعنی دوری اجباری فرزند از پدر و مادر و یا بالعکس. بعضی اوقات پناهنده بودن لذت پذیرفتن در جامعه میزبان را نیز دارد . پناهنده بودن یعنی فرصت آشنایی با آدم‌های مختلف ،فرهنگهای متفاوت. پناهنده بودن از من شخصیت دیگری  ساخت . پناهنده بودن قسمتی جدا نشدنی از زندگی من شده است 

Photo taken by Nargis Kohgadai

The post I am a Refugee! appeared first on Self Advocacy Greece.

Mahdia Hossaini 

These days we are witnessing the #Metoo movement in Greece. A movement that started as early as 2017 in other countries and exposed many cases of sexual abuse,

and now the wave of this movement has finally reached Greece.

I decided to join this movement as a migrant woman living in Greece and that has experienced her own share of sexual harassment, in order to become one with the voices of hundreds of women who were sexually abused in camps, on the streets, in hospitals, and in every other place imaginable.

Hundreds of migrant women and girls were raped during their journeys but because our culture dictates to us not to talk about such misfortunes and our elders repeatedly tell us “Hush! Girls do not yell” their voices have been forever silenced.

I will start with the camps, with the young girls who were raped in the camps, but no one ever heard their screams.  I will start with the unborn child that was silenced due to purposeful miscarriage. From the girls who committed suicide, but no one understood or asked why they decided to proceed to such an act.

Or should I start with the aggressors who disappeared at once after abusing these women, to be found later on in other countries with colourful social media photos, not concerned in the slightest about the plight of the girls?

Should I talk about the food distributor? The man repeatedly touched and stroked their bodies without permission while they waited in line for hours for a piece of bread? About the women who were not allowed to talk about what happened there and had no other choice than to protest by not eating?

Or should I mention the abuse of the doctor who starts touching the girl’s body in irrelevant places regarding her condition under various pretexts? A doctor who has the same age as the girl’s father and actually diagnosed that marrying him is the only way to cure the disease.

What about that girl who had gone to the doctor for a treatment for her illness, but not only did she not understand anything from the doctor’s words and the incessant touch of her body but her soul was marked forever after that incident? Does anyone care about why she prefers to die rather than seeing a male doctor again? That girl opened her heart to me and explained what had happened to her and now it seems that her fear has penetrated into my being as well.  The girl said her whole body was frozen, she could not even take a step. There is no sound to her scream. She repeatedly blames herself for not saying something when it happened. Why did she not protest? And the scenes of that day are perpetually playing like a movie in her mind.

The victims of these rapes and sexual abuses should not blame themselves. These incidents were not their fault. However, in several cases, we encounter the phrase “you are to blame”. If you did not smile, this would not have happened to you.  If you did not wear short skirts or if you did not wear scarves and a thousand of ifs’ and buts’.  Know this, it was never your fault.

Victims of sexual harassment are not always women, but according to statistics, the perpetrators of sexual harassment are mostly men.  And the question I am looking for an answer for is this; How come every woman knows another woman that was raped but no man knows a rapist?

I wrote this to say that you do not have to be a famous person or an actor to raise your voice against sexual harassment.  Do not remain silent in the face of sexual and verbal violence because your silence allows the aggressor to continue what he is doing. And you will never know who the next victims might be, they could be your sisters or your daughters next time. 

هیس، دخترها فریاد نمی زنند ۲۷/۳/۲۰۲۱

مهدیه حسینی

این روزها شاهد جنبش ، #Metoo در یونان هستیم. جنبشی که از اوایل سال 2017 در کشورهای دیگر آغاز شد و بسیاری از سوء استفاده های جنسی را برملا کرد و اکنون موج این جنبش به یونان رسیده است.

 من تصمیم گرفتم به عنوان یک زن مهاجر ساکن یونان به این جنبش ملحق شوم تا صدای صدها زن مهاجری شوم که در اردوگاه ها ، خیابان ها و بیمارستان ها و یا در هر مکان دیگری که تصور کنید ، مورد  سوءاستفاده جنسی قرار گرفته اند .

 صدها زن و دختر مهاجر در طول سفر خود مورد تجاوز قرار گرفتند اما به دلیل اینکه فرهنگ ما به ما حکم می کند در مورد چنین مصائبی صحبت نکنیم و بزرگان ما بارها و بارها به ما می گویند “هیس! دخترها فریاد نمی زنند.” صدای آنها برای همیشه خاموش شده است.

 من از کمپها شروع می کنم ، از دختران جوانی که در اردوگاه ها مورد تجاوز قرار گرفتند ، اما هیچ کس نباید  فریاد آنها را می شنید. من از کودک متولد نشده ای که صدایش به دلیل سقط جنین در نطفه خفه شد ، شروع می کنم.  از دخترانی که بعد از سواستفاده جنسی ، دست به خودکشی زدند  اما هیچ کس نفهمید و نپرسید که چرا تصمیم گرفته اند که دست به چنین عملی بزنند.

 یا باید شروع کنم با متجاوزانی که پس از آزار و اذیت این دختران به یکباره ناپدید شدند و بعدها سر و کله شان از دیگر کشورها با عکس های رنگارنگ در شبکه های اجتماعی پیدا می  شد، و از حال زار دختران خبر نداشتند؟

 آیا باید در مورد توزیع کننده غذا صحبت کنم؟   از مردی که بارها و بارها بدون اجازه بدن  دختران را لمس و نوازش می کرد در حالی که آنها ساعت ها در صف غذا می ایستادند برای یک تکه نان ؟ دختری که بعد از آن تصمیم گرفت گشنه بماند ولی برای گرفتن غذا به صف نرود. دختری که اجازه فریاد زدن نداشت و اعتراضش را با نخوردن غذا اعلام می کرد .

 یا باید به سوء استفاده پزشکی که به بهانه های مختلف بدن دختر را در مکان های غیرمرتبط با وضعیت او لمس می کرد ، اشاره کنم.  پزشکی که هم سن پدر دختر بود و در واقع ازدواج با  خودش را  تنها راه درمان بیماری دختر می داند.

 دختری که برای معالجه بیماری خود به دکتر مراجعه کرده بود ، اما نه تنها چیزی از سخنان دکتر و لمس بی وقفه بدنش نفهمید ، بلکه روح او برای همیشه پس از آن واقعه بیمار شد ؟  آیا برای  کسی مهم است که چرا آن دختر  ترجیح می دهد بمیرد تا اینکه دوباره به پزشک مرد مراجعه کند؟  آن دختر قلبش را به روی من باز کرد و توضیح داد که چه اتفاقی برای او افتاده است و حالا احساس می کنم  ترس او به وجود من نیز رخنه کرده است.  دختر گفت تمام بدنش یخ زده بود  ، حتی نمی توانسته یک قدم بردارد.   حتی صدایش نیز در گلو خفه شده بود.  او بارها و بارها خود را سرزنش می کند که وقتی  آن اتفاق افتاده چرا چیزی نگفته.  چرا اعتراض نکرده ؟  و صحنه های آن روز دائماً مانند یک فیلم در ذهن او پخش می شود.

 قربانیان این تجاوزها و آزارهای جنسی نباید خود را مقصر بدانند. هیچکدام از این  حوادث تقصیر آنها نبوده و نیست .  با این حال ، در بعضی موارد ، ما با عبارت “خودت مقصری” روبرو می شویم.  اگر لبخند نمی زدید ، این اتفاق نمی افتاد.  اگر دامن کوتاه نمی پوشیدید ، اگر روسری به سر نمی کردید و هزاران اگر و اما دیگر .  اما باید بدانید که هرگز تقصیر شما نبوده است.

 قربانیان آزار و اذیت جنسی همیشه زن نیستند ، اما طبق آمار عاملین آزار جنسی در بیشتر موارد مرد هستند.  و سوالی که بدنبال جواب  آن هستم این است، چرا هر زنی زن دیگری را که مورد تجاوز قرار گرفته است می شناسد اما هیچ مردی ،مرد متجاوز را نمی شناسد؟

اینها را نوشتم تا بگویم حتماً نباید آدم معروفی باشید یا بازیگر و چهره سرشناسی باشید تا صدایت را در برابر آزارهای جنسی بلند کنید.  در برابر خشونتها و آزارهای جنسی و کلامی سکوت اختیار نکنید ، زیرا شما  با سکوتتان  به متجاوز اجازه ادامه دادن می دهید  و شما  نمی دانید ، ممکن است که قربانی بعدی خواهران و دختران شما باشند .

The post “Hush! Girls do not yell ” – 27/3/2021 appeared first on Self Advocacy Greece.

Mahdia Hossaini

Landlords all over the world often use force to evict tenants. But in the new camp of Kara Tepe, landlords used force to house tenants in their new tents. And tenants who do not trust the landlord, because the houses he rented to them were deprived of even the most basic humane conditions. No drinking water, no sanitation, not even healthy food. 

I must not forget that the Minister of Immigration was also present during those days, when the migrants refused to enter the camp because they knew that a worse situation than Moria awaited them there. He threatened them with the use of police force and warned them that only the migrants that enter the new camp will continue with their asylum process.

The first question that came to my mind was what difference would it make if their asylum process continued? Dozens of asylum seekers who have completed their asylum process and have been recognized as refugees in Greece have been sleeping on the cobblestones of a park called Victoria in Athens for weeks. It seems like “Moria” is moving from one place to another. Her name changed, but not her nature! For the first few days, police prevented reporters or even rescue workers from entering the camp. Finally, on September 20, reporters were allowed to enter the camp, but were not allowed to speak to the migrants. A spokesman of the Ministry of Migration accompanied them and constantly reminded them that they were not allowed to interview people. What could be the reason for this, other than the existence of things worth hiding and individuals who are afraid of being exposed? The new Moria is covered with white tents from afar, in a neat and structured manner. But these days it is flooded and covered with mud up close.

The autumn rains have started and this has raised the concerns of human rights defenders. They want to address the deplorable situation of the new camp as soon as possible because the first autumn rains took a toll on the lives of the people of the camp. Autumn rains are usually enjoyable for several people, but sometimes migration makes the things that you enjoy the most into the bitterest ones. Exactly what the migrants of the new camp experienced, after the first autumn rain, I experienced too three years ago in the camp of Schisto in Athens. Yes, in some camps of the capital there are still migrants living in tents.

On the night of the first autumn rain, the sound of raindrops on my tent terrified me. Imagine a low hanging fabric roof of the tent that you could not even stand upright inside it, and a dark space for a room due to the lack of electricity. I felt cold. My parents were stressed. All our belongings such as equipment, even the blankets inside the tent were wet, we could not find a dry place to sit. Water was dripping from the door and the wall of the tent. We had never been in this situation. All the inhabitants of the surrounding tents had already got out of them. Everyone was trying to dig ditches around the tents with any means they could to find a way to stop the water from entering them.

I remember exactly how bad I felt that rainy night. It was pouring with rain and no one could notice the tears on each other’ s faces. I remember well that the part of my brain that is dedicated to comparison was activated. How I loved rainy nights. Rainy days in the fall were always my choice for walking, followed by the beautiful feeling of soaking in the rain and returning home to a hot shower, sitting by the fireplace and drinking a cup of hot tea with sweets. A beautiful image comes to your mind, right? This was usually my ritual on rainy days. Believe us, we are ordinary human beings. Why do some people do not want to acknowledge that we too have a home and a family? Why is it so hard for them to believe that migrants are not used to living in tents under such difficult conditions?

I hope at least the migrants were given safety instructions before entering the camp, like for example a map, so that they would know where to go at least in an emergency. Or to be given the necessary training on how to react to future potential dangers. For example, we all know that in the event of an earthquake, one must take refuge in safe places or, for example, under a table. Some sources even stated that Kara Tepe was a shooting range for the Greek army and mentioned the possibility of forgotten mines still active on the field and that the land is poisoned by lead.

I saw an interview of a woman residing in the new Camp of Kara Tepe that mentioned a significant point. She said that the last time the camp (Moria) caught fire, they fled to the nearby forest out of fear of the flames. In this new camp, however, they are surrounded by sea. If something happens, should they take refuge in the sea, she asked?

Countless photos have been published of the new camp and the process of relocating the migrants to it, but one that will not be erased from my mind is the photo of a boy lying on a rock. What an awkward situation when your child puts his head on a rock and sleeps for a moment and you do not want to wake him up so that, at least the dream world, he would roam far from the place where he lives in?

The living conditions in the new camp are literally unbearable and, even more tragic, is the reaction of the government and politicians to this issue. In 2015, a Kurdish child drowned in Mediterranean waters and the borders were opened to migrants, and now in 2020 a camp with a population of more than 12,000 was burned down and government officials realized that it was about time to move migrants to other countries in Europe. They called in a number of migrants, although the priority is given to those who are ill and, according to them, are no longer able to fight the hardships and the problems.

And I ask myself again why we are waiting for a bad and irreparable accident to happen to make them think and move towards a positive action. If during these four years a certain number of migrants were accepted and relocated to other European countries every year, a “hell” like Moria would never exist.

صاحبخانه و مستاجر 

مهدیه حسینی

در همه جای دنیا ، معمولا صاحبخانه ها برای بیرون کردن مستاجرین متوسل به زور می شوند ، اما در کاراتپه کمپ جدید صاحبخانه برای اینکه مستاجرین را درخیمه های جدیدشان سکنی دهد ،متوسل به زور شده است . و مستاجرینی که به صاحبخانه اعتماد ندارند زیرا خانه‌هایی که قبلا به آنها اجاره داده بود، آنها حتی از ابتدایی ترین حقوق انسانی خود نیز محروم بودند .نه آب آشامیدنی، نه سرویس بهداشتی به تعداد نیاز و نه حتی غذای سالم. 

تا فراموش نکردم باید بگویم در این کارزار وزیر مهاجرتی هم حضور داشت و زمانی که مهاجرین از ورود به کمپ خودداری می کردند چون می دانستند وضعیتی بدتر از موریا در انتظار آنهاست، مهاجرین را به برخورد پلیس تهدید می کرد و به آنها هشدار داده بود که تنها مهاجرینی که وارد کمپ جدید شوند روند پناهندگی شان ادامه پیدا می کند. برایم سوال است که چه تفاوتی در وضعیتشان ایجاد می‌شود اگر روند پناهندگی شان ادامه پیدا کند؟ زیرا ده ها تن از مهاجرینی که روند پناهندگی شان به اتمام رسیده است و به عنوان پناهنده در یونان به رسمیت شناخته شده اند، هفته هاست که در پارکی به نام ویکتوریا در آتن سر بر سنگفرش های پارک می‌گذارند و به خواب می روند. 

موریا فقط از مکانی به مکان دیگر منتقل شد. نامش تغییر کرد، اما ماهیتش نه. در روزهای ابتدایی ،پلیس از ورود خبرنگاران و حتی امدادرسانان به کمپ جلوگیری می کرد. بالاخره در روز۲۰سپتامبر خبرنگاران اجازه ورود به کمپ را پیدا کردند ،اما اجازه صحبت کردن با مهاجرین را نداشتند. سخنگوی وزارت مهاجرت آنها را همراهی می کرد و مدام به آنها گوشزد می کرد که اجازه مصاحبه را ندارند. و این چه دلیلی می تواند داشته باشد به غیر از اینکه چیزهایی برای مخفی کردن وجود دارد و هستند کسانی که از برملا شدن آن در هراسند. 

موریای جدید پوشیده از خیمه های سفید است اما از نزدیک پوشیده از گل و لای است. بارانهای پاییزی شروع شده و این نگرانی مدافعین حقوق بشر را برانگیخته و آنها خواهان رسیدگی هر چه سریعتر به وضعیت اسفناک کمپ جدید هستند زیرا اولین باران پاییزی زندگی مردم کمپ را مختل کرد .

بارانهای پاییزی معمولا برای اکثریت مردم لذت بخش است. اما گاهی مهاجرت لذت بخش ترین ها را برایت تلخ ترین می کند. دقیقا تمام این اتفاقاتی که شما بعد از باران در کمپ جدید تجربه کردید، سه سال پیش من در اسخیستو ( کمپی در آتن) تجربه کردم. آری، در آتن هم هنوز هستند کمپ هایی که مهاجرین در خیمه زندگی می کنند .

شبی که اولین باران پاییزی بارید، صدای انعکاس قطرات باران بر روی خیمه مرا به وحشت انداخته بود. تصور کنید  سقفی از پارچه با ارتفاع کم که حتی نمیتوانی تمام قد داخل خیمه بایستید و فضایی تاریک زیرا برقی وجود نداشت. احساس سرما می کردم. پدر و مادرم مضطرب شده بودند. تمام وسایل و حتی پتوهای داخل خیمه خیس شده بود. جای خشکی برای نشستن پیدا نمی کردیم، از در و دیوار خیمه آب چکه می کرد .هیچوقت در آن شرایط قرار نگرفته بودیم. همه ی ساکنین خیمه های اطراف از خیمه ها بیرون آمده بودند. همه به هر طریقی سعی می کردند با هر وسیله ای که دارند کانالهایی حفر کنند در اطراف خیمه ها تا آب راهی برای عبور پیدا کند. من دقیقا به یاد دارم که چه حس بدی در آن روز بارانی داشتم .باران در حال باریدن بود و کسی متوجه اشکهای جاری روی صورتها نمی شد. خوب به یاد دارم که باز هم آن قسمت از مغزم که مخصوص مقایسه است فعال شده بود. چقدر عاشق شبهای بارانی بودم . روزهای بارانی پاییز همیشه انتخاب من برای پیاده روی بود و بعد از آن حس قشنگ خیس شدن زیر باران ، برگشتن به خانه، دوش آب گرم و نشستن کنار شومینه و نوشیدن فنجانی چای داغ و شیرینی. تصویر زیبایی در ذهنتان نقش بست. درست است؟ این برنامه بیشتر روزهای بارانی من بود. باور کنید ما انسانهای نرمالی هستیم. چرا برخی افراد نمی خواهند بدانند که ما خانه و خانواده ای داشته ایم؟ چرا برایشان سخت است که باور کنند که مهاجرین عادت به زندگی در خیمه ها با شرایط سخت ندارند؟

امیدوارم قبل از ورود به کمپ نقشه راهنمایی به مهاجرین داده شده باشد تا حداقل بدانند در مواقع اضطراری به کجا پناه ببرند و یا آموزشهای لازم در مورد نحوه واکنش با خطرات احتمالی و یا حوادث آینده به آنها داده شده باشد . به طور مثال همه می‌دانیم در مواقع زلزله باید در مکانهای امن و  یا مثلا زیر میز پناه گرفت.اما در کمپ جدید مردم نمی دانند برای در امان ماندن از سیل و آوار شدن خیمه هایشان به کدام مکان امن پناه ببرند. حتی بعضی منابع خبری اعلام کردند که کمپ کاراتپه در گذشته یکی از میدانهای تیراندازی ارتش یونان بوده و حتی احتمال وجود مین های فراموش شده فعال در زمین کمپ و سمی بودن زمینها بواسطه سرب نیز اشاره شده است. 

مصاحبه ای از یکی از زنان کمپ کارا تپه را دیدم که به نکته قابل تاملی اشاره کرد او گفت :”دفعه قبل که کمپ آتش گرفت اطرافش مملو از جنگل بود و ما توانستیم تا از شعله های آتش بگریزیم ولی در کمپ جدید دور تا دور ما با دریا محاصره شده است اگر اتفاقی رخ دهد آیا باید به دریا پناه ببریم؟ “عکس های بی شماری از کمپ جدید و پروسه انتقال مهاجرین به کمپ جدید منتشر شده است ،اما عکسی کهاز ذهن من پاک نخواهد شد عکس پسر بچه ای است که سر بر سنگ نهاده و به خواب رفته است. با قرار گرفتن در چه شرایطی حاضری کودکت سر بر سنگ بگذارد و لحظه ای بخوابد تا حداقل در عالم خواب از محلی که در آن زندگی می‌کند، فاصله بگیرد ؟

وضعیت زندگی در کمپ جدید واقعا اسفناک است و اسفبار تر از آن واکنش دولتمردان و سیاسیون به این قضیه است.کودکی کرد در آبهای مدیترانه غرق در سال ۲۰۱۵ و مرزها به روی مهاجرین گشوده شد و حالا در سال ۲۰۲۰ کمپی با بیش از ۱۲۰۰۰۰ جمعیت در آتش سوخته و دولتمردان تازه متوجه شدند که حالا زمان جابجایی مهاجرین به کشورهای دیگر اروپایی است و هر یک از کشورهای اروپایی خواستار تعدادی از مهاجرین شدند . هر چند اولویت با کسانی است که بیمار هستند و دیگر توانی برای مبارزه با سختی ها و مشکلات ندارند. باز هم از خودم پرسیدم چرا منتظریم تا حادثه ای بد و غیر قابل جبران پیش بیاید تا ما را به فکر وا دارد و باعث عملکرد مثبتی شود. 

Photo taken by: LESVOSPOST.COM

The post On Landlords and Tenants – 15/10/2020 appeared first on Self Advocacy Greece.