inviting leaders from the communities of Congo Kinshasa, Congo Brazzaville and the Ivory Coast along with personalities from Civil Services and NGOs. 

The Greek Forum of Refugees’ Self-Advocacy Team in cooperation with the Ivory Coast Community of Greece and with the support of the Platform for International Cooperation on Undocumented Migrants has engaged in a series of online raising awareness -open discussions- regarding undeclared labour and how it affects undocumented migrants. These two online sessions delivered the same number of reports with essential feedback on what is happening in Greece regarding the issue of undeclared labour (follow this link).

In this 3rd session we discussed issues that undocumented migrants face with the regularization procedures in Greece; an issue very closely related with undeclared labour. This final Open discussion provided us with valuable information on regularization that will be included in our future report. Our next step is to engage in a campaign for policy change that will introduce fundamental elements by combining our findings on undeclared labour along with those on regularization.

Participants:

Members of the Self-Advocacy Team and leaders of their equivalent communities:

Moussa Sangare Communauté ivoirienne de la Grèce – Ιβοριανή Κοινότητα Ελλάδας

Jean Didier Totow Tom – Ata Communauté congolaise de Grèce

Linda Reine Congolese community of Brazzaville in Greece

among other community members

Guest speakers:

Vassilis Kerasiotis, Attorney at Law and Director of HIAS Greece

Vania Nedelceva, Head of Migrant Point EKA, Athens Labour Unions Organization- EKA

Panos Douros  – Psychologist Livelihoods Officer at HumanRights360

Dr. Theodore Fouskas, Assistant Professor | Sociology, Migration and Public HealthDepartment of Public Health PolicySchool of Public Health | University of West Attica

Pinar Aksu, Human Rights and Advocacy Coordinator at Maryhill Integration Network

The post Open Discussion on Regularization in Greece – 12/11/2022 appeared first on Self Advocacy Greece.

I am full of anger these days.  These days are strangely difficult. These days, all my thoughts are in my birthplace (Iran) and my parents’ hometown (Afghanistan).  Sometimes I cry for the Afghan girls who were killed on the way to their school.  These days I think about the revolution.  I believe that the next revolution that will shake history will be the women’s revolution.  It doesn’t matter if it’s this year, next year, or another.  But it will be the women who will turn the page of this era.

 It will be these women who will join hands all over the globe and take steps for the betterment of the world.  This time I wanted to write for the Hazara girls.  For those whom the Taliban are afraid of.  Because the Taliban are afraid of their knowledge. Every time they introduced themselves as Afghans, they were met with suspicious looks from Europeans, because their almond eyes reminded them of the people of Korea, Japan, and China.  The Hazara girls that were my classmates in Iran, they were always discriminated against because, according to the Iranians, they could easily be identified as Afghans. 

I am writing for Fatima Peyman, who is one of the senators of the Australian Senate.  I am writing for Zahra, whose photography works were published in the American magazine “National Geographic”.  For Nilo, whose first filming experience was a success.  I am writing for Masoumeh, who loves writing.  For Razia, who is angry at all these daily injustices. I am writing for Kaj Educational Institute, which was attacked on September 30, 2022 and destroyed by the enemies of knowledge and awareness. Their crime was that the students were from the Hazara ethnic minority, Shiite religious minority and because of their thirst for knowledge.  I am writing for Marzieh; how much her dream is similar to mine.  For Marzieh, who loved the books of Turkish author Elif Shafak.  For her, as she wanted to be a writer. I am writing for Hajar, who wanted  to become an engineer to rebuild her homeland.  I am writing for the courage of a girl who went to Kaj Institute the day after the suicide bombing, and left flowers on the empty, broken and bloodied school desks of her classmates.  I write for my best friends, for Tahereh, for Pari…

I write their names, they are not numbers. They are human beings. I write for them because no one has cut their hair for them. I write for them, because the BBC didn’t bother to write.  Because CNN did not write. Because the New York Times did not write.  Because Kasemirini did not write. Because EFSYN did notwrite.

I am writing because of this poem by Saadi, a night lullaby that I grew up with and I believe in it.

Human beings are members of a whole,

in creation of one essence and soul.

If one member is afflicted with pain,

Other members uneasy will remain.

If you have no sympathy for human pain,

the name of a human you cannot retain.

برای من ، برای تو ، برای ما

مهدیه حسینی

این روزها سراسر خشم و بغضم . این روزها عجیب سخت می گذرند . گویی شبهایش خیال صبح شدن ندارند. تمام فکر و ذهنم این روزها در زادگاهم (ایران) و زادگاه والدینم (افغانستان) است. گاه بر دوستی می گریم که در راه آزادی در ایران کشته شد و دیدارمان به قیامت ماند و گاه بر دختران افغان که در راه تحصیل و در مسیر مدرسه شان به خاک و خون کشیده شدند. این روزها به انقلاب فکر می کنم . باور دارم  انقلاب بعدی که تاریخ را خواهد لرزاند، انقلاب زن‌ها خواهد بود . فرقی نمی کند امسال ، سال دیگر و یا سال‌های دیگر . اما این زن‌ها خواهند بود که ورق این روزگار را بر میگردانند . این زن‌ها خواهند بود که در سراسر جهان دست در دست هم خواهند داد و برای آبادانی جهان گام خواهند برداشت. این بار می خواهم  برای دختران هزاره بنویسم. برای آنها که طالبان از نگاهشان می ترسد. برای آنها که طالبان از دانش شان ترس دارد. برای آنها که هر بار خود را افغان معرفی کردند با نگاه های پر شک و تردید اروپایی ها مواجه شدند ، چرا که چشمان بادامی شان به مردمان کره و ژاپن و چین می ماند . برای دختران هزاره همکلاسی ام در ایران که همیشه مورد تبعیض قرار می گرفتند چون به قول ایرانیان آنها راحت قابل شناسایی بودند به عنوان افغان . برای فاطمه پیمان می نویسم که یکی از سناتورهای سنای استرالیا است . برای زهرا می نویسم که کارهای عکاسی اش در مجله آمریکایی ”National Geographic “ نشر شد. برای نیلو که اولین تجربه بازیگریش پر از موفقیت بود . برای معصومه می نویسم که عاشق نویسندگی است. برای راضیه که این روزها پر از خشم از این همه ناعدالتی است . برای دختران موسسه آموزشی کاج می نویسم که ۳۰ سپتامبر ۲۰۲۲ مورد حمله قرار گرفتند و توسط دشمنان دانایی و آگاهی کشته شدند . جرمشان این بود که از اقلیت قومی هزاره ، اقلیت دینی شیعه و تشنه یادگیری علم و دانش بودند .برای مرضیه می نویسم که چقدر رویاهایش شبیه من است. برای مرضیه ای که عاشق کتابهای الیف شافاک نویسنده ترکی بود . برای او که می خواست یک نویسنده باشد . برای هاجر مینویسم که می خواست مهندس شود تا وطنش را دوباره از نو بسازد . برای شجاعت دختری می نویسم که فردای روز انتحاری به موسسه کاج رفت ‌ بر نیمکت های خالی ، شکسته و غرق در خون همکلاسی هایش گل گذاشت. برای بهترین دوستانم می نویسم برای طاهره ، برای پری …..

نامهایشان را می نویسم تا بدانید آنها عدد نیستند . برای آنها می نویسم که کسی برایشان گیسو نبرید . برای آنها می نویسم ، چون بی بی سی ننوشت . چون سی ان ان ننوشت . چون نیویورک تایمز ننوشت. چون اف سین ننوشت .

می نویسم چون این شعر از سعدی لالایی شبانه ای است که با آن بزرگ شدم و به آن باور دارم .

بنی آدم اعضای یکدیگرند             که در آفرینش ز یک گوهرند

چو عضوی بدرد آورد روزگار       دگر عضوها را نماند قرار

تو کز محنت دیگران بی غمی        نشاید که نامت نهند آدمی

The post For me, for you, for us… appeared first on Self Advocacy Greece.

From an Afghan girl: Since we opened our eyes, our fathers whispered the call to hatred in our ears. From the very beginning, instead of life lessons, they gave us a set of red lines and limitations and emphasized that we should never forget who our enemies are. Which bloodlines are more colorful and which ones are better than the others.

So that we never forget the difference between Hazara and Sayyid, the difference between Afghans, Tajik and Pashto. Or the ones who were born in Kabul or Herat. So that we never forget how different it is to be Shia compared to Sunni.

They made us not to forget who we can marry or who to fall in love with. We have to pay attention to these differences. Years passed, and Afghanistan, except for a country that is always associated with morbid and painful news, killings, and war -an existence that you have heard about at least once in your life- it literally has no other meaning.

Some people migrated and saw the pain of racism and alienation once more in foreign lands. Others continued their life full of pain through restrictions, war and bombardment. The aroma of “unity” never reached the nose of this nation’s inhabitants! Only the aforementioned instructions of division along with filthy and false hatred.

Today, this is the reality of our country. This is how blood is drawn and our innocent fellow citizens are killed by certain people… This is how they take away their right to life… Our daughters and our sisters are prisoners of the lustful and dirty thoughts and actions of the Taliban. Living in constant fear until one day they die casually in their schools.

Now we, the new generation and Afghan youth, as we all look in shock at our aching hearts, we shed tears. We see our anger and we forget all the hateful nighttime stories of our fathers and as we are mourning, the pain is burning our throats.

We clench our fists and shout together “That’s enough!”. We all know that enough is enough of these pointless differences. Being either Hazara or Sayyid or Tajik… This perpetual distance and differences; This silence mixed with racist views… We all want unity and freedom. We all want the end of the genocides. We all want the right to education for our sisters. We all want a prosperous Afghanistan. We all want a homeland…

Artwork by: Syd Muhammad

اتحاد

راضیه حسینی

از زمانی ک چشم باز کردیم، پدرانمان اواز نفرت را در گوشمان خواندند، از همان ابتدا ب جای درس زندگی، خط قرمز ها و محدودیت هارا برایمان سرمشق کردند و تاکید بر آن داشتند که هرگز یادمان نرود دشمنانمان کیست، که کدام گروه خونش رنگین تر است و کدام یک بهتر از دیگری! تا یادمان نرود فرق هزاره و سید، افغان و تاجیک و پشتو، کابل نشنین و هرات بدنیا آمده درکجایش است! تا یادمان نرود ک شیعه و سنی بودن چقدر مخالف یکدیگر است و هرگز فراموش نکنیم که حتی برای ازدواجمان هم، برای دلباختن و عاشق شدن هم باید ب این تفاوت ها توجه داشته باشیم… سالها گذشت، و افغانستان ب غیر از کشوری ک نامش هربار با اخبار بد و دردناک کشت و کشتار و جنگ و خونریزی در جهان شنیده میشد ، معنای دیگری نداشت، عده ای از مردمانش مهاجرت کردند و درد نژاد پرستی و غربت دیدند و و عده ای دیگر در محدودیت و جنگ و بمباران ب زندگی پر از دردشان ادامه دادند! و اما بوی “ اتحاد “ هرگز به مشام این ملت نرسید! و تمام اینها این تفکرات و این نفرت های چرکین و دروغین امروز باعث و بانیِ این شده است ک کشورمان اینگونه ب خون کشیده شده باشد و هموطنانمان بی گناه ب دست عده ای اینگونه مظلومانه کشته شوند… اینگونه حق زندگی از تک تک شان گرفته شود… دخترانمان و خواهرانمان اینگونه زندانی نگاه ها و تفکرات شهوتانه و کثیف طالبان باشند و اینگونه غریب در مکتبانشان جان بدهند… وحالا ما این نسل جدید و جوانان افغان همگی حیرت زده به قلب های دردناک خود مینگریم، خشم خود را میبینیم ، تمام قصه های شب پدرانمان را فراموش میکنیم و اشک میریزیم، همگی سوگواری میکنیم و درد بغض گلوهایمان را ب اتش میکشد! کنار هم و بایکدیگر دستهایمان را مشت میکنیم و فریاد میزنیم ک دیگر بس است! همگی میدانیم ک دیگر بس است این اختلافات بی جا و بی مورد! این هزاره و سید وتاجیک و… بودن؛ این دوری و اختلافات؛ این سکوت و دیدگاه های نژادپرستانه ما همگی خواهان اتحاد و آزادی هستیم، ما همگی خواهان اتمامِ نسل کشی هزاره هستیم ما همگی خواهان حق تحصیل برای خواهرانمان هستیم، ما همگی خواهان افغانستان آباد هستیم ما همگی خواهان وطن هستیم…

هنرمند : سید محمد

The post UNITY appeared first on Self Advocacy Greece.

Mother: You will be free.  You can wear whatever you want.  No one is going to hurt you for reading.  Or tell you what to think, or who to love.  Or what to believe in.  You don’t have to be a wife.  Or mother if you don’t want to!

Girl: So, who can I be?

Mother: You!

(Part of the conversation between mother and daughter in the Movie “The handmaid’s tale”)

Last week on Friday 16/09/2022, a girl in Iran was killed by the “Morality Police” because her hijab was not worn in a correct and complete fashion, in their opinion. She was being herself, but the cost of being herself was to lose her life. Since Friday, the streets of Iran are full of women, girls and men who are fighting for freedom.  Listen, can you hear them screaming? 

Woman, life, freedom.  Woman, life, freedom.  This is their motto. 

Girls in that part of the world, who maybe you had not even heard of until a few days ago, have started to cut their hair and shave their head.  They want to show the depth of pain and sadness inside them. They need our help. They want us to support them. It may be a little difficult for you to understand how it can be possible that in 2022 a girl died because of her hijab. But I was born in that land. I also experienced these fears.  My sisters and I got weak in the knees every time we saw the “Morality Police”.  We also got a cold sweat from fear on our bodies. Do you know why?  Because our crime was twofold.  We were refugees in that country, and we did not dress according to their wishes. 

Now I want to be their voice on this side of the world.  Their voice is the voice of freedom. The voice of equality and human rights.  I stand with them. Even if I choose to wear a hijab on my head, I stand by their right not to wear one.  I stand not only with them but with all those who fight for equal rights.  These rights can be the right to abortion in America, the fight for not accepting police officers in Greek universities, or the fight for the right to education for Afghan girls.

I am a woman who was born in Iran, in an Afghan family.  My parents taught me the right to choose. In my family I am the only daughter who wears a hijab because I choose to wear it, my choice, there is no sense of pressure on that subject for us.

There is an opposite of course…. Let’s not forget in 2022 in Europe and the USA, we still have Muslim Women who aren’t allowed to wear their hijab or face discrimination because they wear them. So, let’s stand by each other’s side and hand to hand fight for equality and human rights.

We women are the ones who can bring positive change in our societies. We are the ones giving birth to men and we should teach our children to respect human rights and be the voice of the voiceless regardless of religion, race, nationality.

We will be free……

ما آزاد خواهیم شد

مهدیه حسینی

مادر: آزاد می شوی . می توانی هر آنچه که دوست داری بر تن کنی. هیچکس به خاطر مطالعه کردن به تو آسیب نخواهد زد. به تو نمی گویند که به چه چیزی فکر کنی ، یا به چه کسی عشق بورزی . یا به چه چیزی اعتقاد داشته باشی . اصلا لازم نیست همسر کسی باشی. یا مادر، اگر دلت نمی خواهد !

دختر: پس چه کسی می توانم باشم؟

مادر: خودت!

بخشی از مکالمه مادر و دختر در سریال داستان یک خدمتکار.

هفته گذشته روز جمعه ۱۶/۰۹/۲۰۲۲ دختری در ایران توسط گشت ارشاد کشته شد بدلیل اینکه حجابش از نظر آنها صحیح و کامل نبود. او خودش بود اما بهای خودش بودن، گرفتن جانش بود . از روز جمعه بدین سو خیابان های ایران مملو از زنان و دختران و مردانی است که برای آزادی می جنگند . کمی گوش دهید، صدای فریادشان را می شنوید؟ زن ، زندگی ، آزادی . زن ، زندگی، آزادی . این شعار آنهاست. دخترانی در آن سر دنیا که شاید تو حتی تا همین چند روز پیش نامش را هم نشنیده بودی، شروع به کوتاه کردن و تراشیدن موهای خود کرده اند . می خواهند عمق درد و غم درونشان را نشان دهند. آنها به کمک ما نیاز دارند . آنها از ما میخواهند که صدایشان باشیم . شاید درکش برای تو کمی سخت باشد. اما من زاده آن سرزمینم. من هم این ترس‌ها را تجربه کردم . من و خواهرانم هم هر زمانی که گشت ارشاد را دیدیم ، زانوهایمان سست شد . ما هم عرق سرد حاصل از ترس بر بدن هایمان نشست. می دانی چرا ؟ چون جرم ما دو برابر بود . ما هم مهاجر بودیم در آن کشور و هم مطابق میل آنها لباس نپوشیده بودیم. حالا من در این سوی دنیا می خواهم صدای آنها باشم. صدای آنها بودن صدای آزادی است . صدای آنها بودن صدای برابری و حقوق بشر است . صدای آنها بودن صدای انتخاب آزادانه نوع پوشش است. با آنها تمام قد ایستاده‌ام. تمام قد ایستاده‌ام با حجابی بر سر. نه تنها با آنها بلکه با تمام کسانی که برای حقوق برابر مبارزه می کنند . این حقوق برابر می تواند داشتن حق سقط جنین در آمریکا باشد، مبارزه برای حضور نداشتن افسران پلیس در دانشگاه‌های یونان و یا مبارزه برای حق تحصیل برای دختران افغانستان . من دختری متولد شده در ایران در خانواده ای افغان هستم . پدر و مادری مرا بزرگ کرده اند ، که حق انتخاب را برایم یاد داده اند. در خانواده ای زندگی می کنم که من تنها دختر محجبه آن هستم زیرا این انتخاب من است اما اجبار برایمان معنا ندارد. اما فراموش نکنیم که در همین اروپا و آمریکا هستند زنان محجبه ای که در بعضی موارد حق داشتن حجاب به آنها داده نمی شود یا با تبعیض روبرو هستند . پس بیایید در کنار یکدیگر باشیم و دست در دست هم برای برابری و حقوق بشر مبارزه کنیم . و فراموش نکنیم که این ما زن‌ها هستیم که می توانیم آغازگر تغییرات مثبت در یک جامعه باشیم . از وجود ماست که مرد متولد می شود . بیایید به فرزندانمان برابری را بیاموزیم و به آنها یاد دهیم که صدای بیصدایان باشند بدون در نظر گرفتن دین ، ملیت ، نژاد و ….

ما آزاد خواهیم شد ….

Photo artwork by: Milad Safabakhsh

The post We will be Free appeared first on Self Advocacy Greece.

Happy, healthy and prosperous Nowruz to everyone! A video from our Team depicting the seven “seen” items affiliated with this day!

Haft-seen (Persian: هفت‌سین) is an arrangement of seven symbolic items whose names start with the letter “س” (pronounced as “seen”), the 15th letter in the Persian alphabet; “haft” (هفت) is Persian for “seven”.[1][2] It is traditionally displayed at Nowruz, the New Year, which is celebrated on the day of the vernal equinox, marking the beginning of spring in the Northern Hemisphere.

Haft-seen table.

Items of Haft-sin Symbolic Roots of Haft-sin

The Haft-Seen table represents nature. By tradition, Iranian families take great pains to create the most beautiful Haft-Seen table that they can, for not only does it embody values both traditional and spiritual, it is also appreciated by the visitors during Nowruz visiting exchanges as a reflection of the families’ aesthetic sense and good taste. Items that start with Persian letter “س”:

Sabzeh (سبزه): Sprouting /Grass: the symbol of rebirth and growth.

Samanu (سمنو): Samanu: the symbol of power and strength.

Senjed (سنجد): Elaeagnus angustifolia: the symbol of love.

Somāq (سماق): Sumac: the symbol of sunrise.

Serkeh (سرکه): Vinegar: the symbol of patience.

Seeb (سیب): Apple: the symbol of beauty.

Seer (سیر): Garlic: the symbol of health and medicine. Other items that start with Persian letter “س” that are sometimes included:

Sonbol (سنبل): Hyacinth: the symbol of spring’s arrival.

Sekkeh (سکه): Coin: the symbol of wealth and prosperity.

Tokhm-e Morg Rangi (تخم‌مرغ رنگی): Eggs: the symbol of fertility.

Ayina (آینه): Mirror: the symbol of self-reflection.

Shem’a (شمع): Candle: the symbol of enlightenment.

Maahi-ye Qırmız (ماهی قرمز): Goldfish: the symbol of progress.

Ketaab (کتاب): Book: the symbol of wisdom

The post Happy Nowruz – سال نو مبارک appeared first on Self Advocacy Greece.

I’m a woman!  The one who is afraid of the sound of a bomb.  The one who hates war.  The one who trembles when she holds a gun.  The one who has shed tears and wished for peace many times after seeing the images of the wars in Iraq, Afghanistan and Syria. 

The one who smiles even in the most difficult of situations.  The one who must be strong enough to protect her children in the absence of their father.  The one who has to leave her home and emigrate with a throat full of hatred.  I am the one who used to wake up every morning with love.  I braided my hair and put lipstick on my lips, believing in the beauty of this world. 

Now I wake up to the sound of bombs.  My body shivers, but I have to be strong.  Every day I imagine Afghan, Syrian and Middle Eastern women thinking about all these years as if the world is used to being in war.  Everyone is talking about leaving these days.  Women and children should go to safe places but, I shout, where in the world can one find a safer place than their own home?

The images of Middle Eastern & African women is painted in front of my eyes again, the same women that no one welcomed when they arrived in Europe.  No one talked about the beauty and colour of their eyes.  No one talked about their courage and strength.  I understand these women better than anyone, just as they understand me and the women of Ukraine better than anyone. 

I put on my military uniform and shout that I will fight alongside the men.  I put white flowers on my braided hair because I want to have a sign of peace on me when I go to war and march on to the war of inequalities, injustices, ugliness, and dictators. 

And I am sure that you, women all over the world, know that we celebrate women’s day because our presence makes the world a better place.

پیام آوران صلح

مهدیه حسینی

من یک زنم ! همان که از صدای بمب می ترسد. همان که از جنگ متنفر است. همان که با در دست گرفتن تفنگ رعشه بر جانش می افتد. همان که بارها با دیدن تصاویر جنگ عراق ، افغانستان و سوریه و …اشک ریخته و آرزوی صلح کرده است. همان که لبخند می زند حتی در سخت ترین شرایط . همان که باید آنقدر قوی باشد که بتواند در نبود پدر، محافظ فرزندانش باشد. همان که با گلویی پر از بغض باید خانه و کاشانه اش را ترک کند و مهاجر شود. من همانم که روزگاری نه چندان دور هر روز صبح با عشق از خواب بیدار می شدم . موهایم را می بافتم و رژلب  قرمز رنگم را بر لبانم می کشیدم و به زیبایی دنیا باور داشتم . اما حالا این روزها با صدای بمب از خواب برمی خیزم. وجودم به لرزه درمی آید، اما باید قوی باشم . هر روز زنان افغان و سوری و خاورمیانه را تصور می کنم که در این سال‌ها که گویی دنیا به بودنشان در جنگ عادت کرده ، فکر میکنم . همه این روزها حرف از رفتن می زنند . زنان و کودکان باید به جاهای امن بروند ، اما فریاد می‌زنم ، کجای دنیا می تواند امن تر از خانه ات باشد. دوباره تصویر زنان خاورمیانه و آفریقا  در مقابل چشمانم نقش می بندد، همان زنانی که هیچکس به آنها در بدو ورودشان به اروپا خوش آمد نگفت. هیچ کس از زیبایی و خوش رنگی چشمانشان صحبتی نکرد. نه از شجاعت و قوی بودنشان . اما من حال آنها را بهتر از هر کسی میفهمم همانطور که آنها حال  مرا و زنان اوکراین را بهتر از هر کسی درک می کنند.  لباس رزم بر تن می کنم و بلند فریاد می‌زنم که در کنار مردان خواهم جنگید . گلی سپید بر موهای بافته شده ام می زنم چون می خواهم همیشه نشانی از صلح با خود داشته باشم و به جنگ می روم . به جنگ نا برابری ها ، بی عدالتی ها ، زشتی ها و دیکتاتورها . و شما زنان تمام دنیا بدانید که زن بودنمان را جشن می گیریم چون حضورمان حال دنیا را بهتر می کند.

The post Messengers of peace appeared first on Self Advocacy Greece.

This podcast series contains three different speeches in four different languages in the following order: English, Farsi,  Arabic, Greek.

Challenging Patriarchy:

Author & Narrative in Arabic, English and Greek: Ayah Elsayad

Narrative in Farsi: Mahdia Hossaini

Training Societies:

Author & Narrative in Farsi and English: Mahdia Hossaini

Narrative in Arabic: Ayah Elsayad

Narrative in Greek: Dimitra Stefanopoulos

Taboos:

Author & Narrative in Farsi and English: Zahra Mojahed

Narrative in Arabic: Ayah Elsayad

Narrative in Greek: Dimitra Stefanopoulos

Youtube

In order to listen to each track individually based on a single language please visit the SAT’s Youtube Channel and the language of your preference.

Artwork by: Shamsia Hassani

The Recordings took place at: Feedback Sound Studios

Funded by: Rosa Luxemburg Stiftung Office in Greece

The post No Decisions For Us Without Us: Podcasts appeared first on Self Advocacy Greece.

Jawad Jafari

Today, December 10, coincides with International Human Rights Day. There have been many announcements and conferences around the world about the International Human Rights Day but, unfortunately, these events have more of a publicity aspect and their impact in practice is very small.

In many cases, like Afghanistan for example, it is the opposite. In previous years, human rights in Afghanistan were poorly respected, but now, with the Taliban taking power, these rights have been completely abolished. However, in more developed countries, human rights for refugees are also partially respected.

The first principle of the Universal Declaration of Human Rights states: “All human beings are born free and equal in dignity and rights. But as an Afghan refugee who has lived in Iran, Turkey and Greece, I say that regarding human rights there is very little  room for refugees in these countries.

Article 5 of the Declaration states: “No one shall be subjected to cruel, inhuman or degrading treatment or punishment”. In Iran, however, Afghan refugees are treated contrary to this principle. Article 26 of the Declaration states: “Everyone has the right to education”. But our children in Greece are facing great difficulties in attending school.

Freedom and equality for everyone despite their colour, race and gender, the right to freedom of thought, the right to freedom of expression and the right to choose one’s religion, according to the Universal Declaration of Human Rights, are the rights extended to all human beings. The bombings in Afghanistan are more about one religion and one race, and they want everything that deviates from this view to be completely destroyed.

Basic rights, housing, health insurance, the right to education are poorly respected in Greece and in the camps. On the islands, refugees still live in tents. At this time when we are all fatigued by the pandemic and want to get rid of the virus as soon as possible in order to return to normal life, there are still refugees who do not have an insurance number and can not be vaccinated. There are still refugees who live in confined spaces by the dozens, not being able to hold social distancing solely because it is not feasible.

In your opinion, are human rights respected around  the globe?

استدلال اشتباه حقوق بشر

جواد جعفری

امروز 10دسامبر مصادف با روز جهانی حقوق بشر در جهان است. روزی که در جهان اعلامیه ها و همایشهای متعددی درباره روز جهانی حقوق بشر اعلام و برگزار می شود و با کمال تأسف باید گفت که این اعلامیه ها و همایشها بیشتر جنبه تبلیغاتی داشته و تأثیر آنها در عمل ،بسیار ناچیز و یا در بسیاری از موارد مانند افغانستان، خلاف آن است. سالهای گذشته در افغانستان حقوق بشر به صورت ناچیز رعایت می شد ولی در حال حاضر با بدست گرفتن قدرت توسط طالبان این حق و حقوق کاملا از بین رفته است. در کشورهای پیشرفته تر نسبت به افغانستان هم حقوق بشر برای پناهندها به صورت جزئی رعایت می شود. نخستین اصل اعلامیه جهانی حقوق بشر سازمان ملل متحد میگوید: تمام انسانها آزاد زاده می شوند و از لحاظ ارزش و حقوق باهم برابرند.اما من ب عنوان یک پناهنده افغانستانی که در کشورهای ایران،ترکیه و یونان زندگی کردم،  می گویم که حقوق بشر به صورت ناچیز و جزئی در این کشورها برای پناهندها رعایت می شود. در اصل پنجم اعلامیه می گوید:هیچکس نباید تحت رفتار ظالمانه،غیر انسانی و یا تحقیر آمیز قرار بگیرد.اما در ایران برخلاف این اصل با پناهندهای افغانستانی رفتار می شود. در اصل26 اعلامیه می گوید:هر شخصی حق دارد از آموزش و پرورش بهره مند شود.ولی کودکان ما در کشور یونان با سختیهای بسیار زیادی برای درس خواندن مواجه هستند. آزادی و برابری از هر رنگ،نژاد و جنسیت،حق آزادی اندیشه،حق آزادی بیان و حق انتخاب مذهب،براساس اعلامیه حقوق بشر حق همه انسانهاست.در صورتی که از نظر طالبان در افغانستان این گونه نیست و هیچ برابری وجود ندارد.انتحاری و بمب گذاری ها در افغانستان بیشتر مخصوص یک مذهب و یک نژاد است و می خواهند آن مذهب در آنجا کاملا از بین برود. حقوق اولیه،مسکن،بیمه درمانی،حق آموزش و پرورش در یونان و کمپها به صورت ناچیز رعایت می شود.در جزیره ها پناهنده ها در چادرهای مسافرتی زندگی می کنند.برای درمان بیماریهایشان هیچ کار خاصی نمی‌کنند و تنها چیزی که میگویند این است ک کاری از دست ما برنمیاید. در این دوره ای ک همه از ویروس کرونا خسته شده ایم و دلمان میخواهد که هر چ زودتر این ویروس نابود شود و ب زندگی عادی برگردیم، هستند پناهنده هایی که حق بیمه ندارند و نمی‌توانند واکسن بزنند. ب نظر شما آیا حقوق بشر در جهان رعایت می شود؟

The post The Human Rights Fallacy – 10/12/2021 appeared first on Self Advocacy Greece.

This is the teaser video announcing the upcoming SAT’s podcast series titled “No Decision For Us Without Us”. The Self-Advocacy Team’s & HARTS initiative members created a women empowerment podcast series that advocates for women’s active participation in society and decision-making environments.

This action was carried out by the Self-Advocacy Team along with the HARTS initiative of the Greek Forum of Refugees with the support of the Rosa Luxemburg Foundation’s Greek Office.

The post No Decision For Us Without Us – Women in Action appeared first on Self Advocacy Greece.

Mahdia Hossaini

I’m a woman. The one who after twenty years of running, trying, listening to sarcasm and insults, has reached a stage where I could take steps forward, but suddenly the enemy re-appeared.

I am the one who wanted to make my country prosperous. I am the one who studied by candlelight in the black-out nights of Kabul. Yes, I am the one who the Taliban started searching for, house to house, door to door. I am the one who crawled in a corner of the house and waited. Maybe I’m waiting for a miracle. I’m waiting to open the door for them every time I hear a knock on my door. I have imagined these scenes in my mind many times,…what would I say or do if I open that door. I have more than often imagined slapping them in the face. Or tell them about the hardships I have endured to this day and imagine them drinking their tea and listening to me. Sometimes I think they take me by my hair and drag me from one street to another. To provide a lesson to the others. Another one of my mental pictures was that I was married to one of them, but I was able to change his mindset and turn him into a man who is a defender of women and human rights. I do not know what to do but I am sure that I will not escape from them. I am positive that I will shout at them and will not bow down in front of them. Maybe they‘ll silence my voice from the first shout. Everything is unclear and it is my disturbed mind that weaves these fantasies. I have been hoping for the progress of Afghanistan (my motherland) for many years., And everything you read above was born of my mind. The mind of a girl who was born to Afghan parents but has never seen or lived in Afghanistan.

Yes, these are the creations of Mahdia’s mind. Situations that I imagined in fleeting moments, instead of the reality of the girl who now lives in Afghanistan. Faces. Fear has taken over a corner of my heart. I have curled up in the corner of the bed, holding my knees in my arms, and an imperceptible tremor has taken over my whole being. What have these savages done to us even now that I am miles away from them? Just by reading the news, fear and panic penetrate my soul. What have they done to my mother who, after dozens of deportations, is still in a state of fear, as she contacts me now and asks me not to write about the Taliban and their savagery when she is miles away from Afghanistan and still afraid?

This fear has been with her for years. What have they done to our women and girls? We all know that the world of politics is not a straightforward and reliable world. Everything is written like a movie before its script. How can these strange men, as if they have come out of the Stone Age and thrown into Afghanistan these last few decades, managed to dominate the country? Men with guns who, like children, enjoy an afternoon in the amusement park or kick the ground out of joy when they see the gym. Who are they and where were they raised and educated?

ورود به عصر جدید تاریکی

 ۲۴/۸/۲۰۲۱

مهدیه حسینی

من یک زن هستم. همان که بعد از بیست سال دویدن و تلاش کردن و طعنه و توهین شنیدن به مرحله ای رسیده بودم که قدم‌هایی رو به جلو بردارم، اما ناگهان ……

آری من همانم که می خواستم باعث آبادانی کشورم باشم .من همانم که در شبهای بی برقی ‌کابل با نور شمع درس خواندم . آری من همانم که حالا طالبان خانه به خانه ،شروع به جستجوی کرده اند .همانی هستم که در گوشه ای از خانه کز کرده ام و به انتظار نشسته ام . شاید منتظر معجزه هستم . منتظرم تا هر زمانی که بر در خانه ام کوبیدند در را به رویشان باز کنم .بارها این صحنه ها را در ذهنم تصور کرده ام ،اگر درب را باز کنم چه خواهم گفت ،چه خواهم کرد . بارها تصور کرده ام که بر صورتشان سیلی زده ام . یا برایشان از سختی هایی که تا به امروز کشیده ام می گویم و آنها را تصور می‌کنم که چای شان را می نوشند و به صحبت‌هایم گوش می دهند .گاهی تصور می کنم از موهایم گرفته و مرا کشان کشان از این خیابان به آن خیابان می چرخانند تا درس عبرتی باشم برای دیگران .یکی دیگر از تصوراتم این بود که به عقد یکی از آنها در آمده ام  ،اما توانسته ام طرز فکر او را تغییر دهم و او را به مردی حامی حقوق زنان و حامی حقوق انسانی تبدیل کرده ام . نمی دانم چه کنم ولی این را مطمئنم که از دستشان فرار نمی کنم .این را مطمئنم که بر سرشان فریاد خواهم کشید و در مقابلشان سر خم نخواهم کرد .شاید با اولین فریاد صدایم را خفه کردند . همه چیز نا معلوم است و این ذهن پریشان من است که خیالها می بافد .من سالها به امید پیشرفت افغانستان،سرزمین مادری ام بوده ام و تمام آنچه در بالا خواندید زائیده ذهن من بود. ذهن دختری که زاده ی والدینی افغان است ولی هرگز افغانستان را ندیده و در آن کشور نزیسته است . آری اینها زاییده ی ذهن مهدیه است که تنها لحظه ای خود را به جای دختری که اکنون در افغانستان زندگی می کند ،تصور کردم .زمانی که به خود آمدم متوجه شدم حتی با تصور آن اتفاقات، پاهایم را داخل شکمم جمع کرده ام و ترسی در گوشه دلم خانه کرده است .گوشه ی تختم کز کرده ام و زانوهایم را در بغل گرفته ام و تمام وجودم را لرزشی نا محسوس فرا گرفته است. چه کردند این وحشیان با ما که حالا من فرسنگها دورتر از آنها تنها با خواندن اخبار ،ترس و وحشت در من رخنه کرده است. چه کردند آنها با مادرم که بعد از ده ها ترک وطن هنوز ترسی در درونش است که از فرسنگها دورتر از افغانستان با من در تماس می شود و از من می خواهد که مطلبی درباره طالبان و وحشی گری شان ننویسم، زیرا که او هنوز می ترسد، این ترس سالهاست که با اوست. با زنان و دختران ما چه کردند .همه ما می دانیم که دنیای سیاست دنیای رو راست و قابل اعتمادی نیست . همه چیز مثل یک فیلم از قبل سناریو اش نوشته شده بود .چطور مردانی عجیب که گویی از عصر حجر به داخل افغانستان پرتاب شده اند ،می‌توانند بر کشور مسلط شوند. مردانی اسلحه بدست که همچون کودکان از دیدن شهربازی ذوق زده می شوند و یا با دیدن سالن ورزشی از خوشحالی پا بر زمین می کوبند. آنها که هستند و کجا پرورش یافته و آموزش دیده اند ؟

Artwork by: Shamsia Hassani

The post Spiraling into a new Dark Age appeared first on Self Advocacy Greece.