inviting leaders from the communities of Congo Kinshasa, Congo Brazzaville and the Ivory Coast along with personalities from Civil Services and NGOs. 

The Greek Forum of Refugees’ Self-Advocacy Team in cooperation with the Ivory Coast Community of Greece and with the support of the Platform for International Cooperation on Undocumented Migrants has engaged in a series of online raising awareness -open discussions- regarding undeclared labour and how it affects undocumented migrants. These two online sessions delivered the same number of reports with essential feedback on what is happening in Greece regarding the issue of undeclared labour (follow this link).

In this 3rd session we discussed issues that undocumented migrants face with the regularization procedures in Greece; an issue very closely related with undeclared labour. This final Open discussion provided us with valuable information on regularization that will be included in our future report. Our next step is to engage in a campaign for policy change that will introduce fundamental elements by combining our findings on undeclared labour along with those on regularization.

Participants:

Members of the Self-Advocacy Team and leaders of their equivalent communities:

Moussa Sangare Communauté ivoirienne de la Grèce – Ιβοριανή Κοινότητα Ελλάδας

Jean Didier Totow Tom – Ata Communauté congolaise de Grèce

Linda Reine Congolese community of Brazzaville in Greece

among other community members

Guest speakers:

Vassilis Kerasiotis, Attorney at Law and Director of HIAS Greece

Vania Nedelceva, Head of Migrant Point EKA, Athens Labour Unions Organization- EKA

Panos Douros  – Psychologist Livelihoods Officer at HumanRights360

Dr. Theodore Fouskas, Assistant Professor | Sociology, Migration and Public HealthDepartment of Public Health PolicySchool of Public Health | University of West Attica

Pinar Aksu, Human Rights and Advocacy Coordinator at Maryhill Integration Network

The post Open Discussion on Regularization in Greece – 12/11/2022 appeared first on Self Advocacy Greece.

Happy, healthy and prosperous Nowruz to everyone! A video from our Team depicting the seven “seen” items affiliated with this day!

Haft-seen (Persian: هفت‌سین) is an arrangement of seven symbolic items whose names start with the letter “س” (pronounced as “seen”), the 15th letter in the Persian alphabet; “haft” (هفت) is Persian for “seven”.[1][2] It is traditionally displayed at Nowruz, the New Year, which is celebrated on the day of the vernal equinox, marking the beginning of spring in the Northern Hemisphere.

Haft-seen table.

Items of Haft-sin Symbolic Roots of Haft-sin

The Haft-Seen table represents nature. By tradition, Iranian families take great pains to create the most beautiful Haft-Seen table that they can, for not only does it embody values both traditional and spiritual, it is also appreciated by the visitors during Nowruz visiting exchanges as a reflection of the families’ aesthetic sense and good taste. Items that start with Persian letter “س”:

Sabzeh (سبزه): Sprouting /Grass: the symbol of rebirth and growth.

Samanu (سمنو): Samanu: the symbol of power and strength.

Senjed (سنجد): Elaeagnus angustifolia: the symbol of love.

Somāq (سماق): Sumac: the symbol of sunrise.

Serkeh (سرکه): Vinegar: the symbol of patience.

Seeb (سیب): Apple: the symbol of beauty.

Seer (سیر): Garlic: the symbol of health and medicine. Other items that start with Persian letter “س” that are sometimes included:

Sonbol (سنبل): Hyacinth: the symbol of spring’s arrival.

Sekkeh (سکه): Coin: the symbol of wealth and prosperity.

Tokhm-e Morg Rangi (تخم‌مرغ رنگی): Eggs: the symbol of fertility.

Ayina (آینه): Mirror: the symbol of self-reflection.

Shem’a (شمع): Candle: the symbol of enlightenment.

Maahi-ye Qırmız (ماهی قرمز): Goldfish: the symbol of progress.

Ketaab (کتاب): Book: the symbol of wisdom

The post Happy Nowruz – سال نو مبارک appeared first on Self Advocacy Greece.

I’m a woman!  The one who is afraid of the sound of a bomb.  The one who hates war.  The one who trembles when she holds a gun.  The one who has shed tears and wished for peace many times after seeing the images of the wars in Iraq, Afghanistan and Syria. 

The one who smiles even in the most difficult of situations.  The one who must be strong enough to protect her children in the absence of their father.  The one who has to leave her home and emigrate with a throat full of hatred.  I am the one who used to wake up every morning with love.  I braided my hair and put lipstick on my lips, believing in the beauty of this world. 

Now I wake up to the sound of bombs.  My body shivers, but I have to be strong.  Every day I imagine Afghan, Syrian and Middle Eastern women thinking about all these years as if the world is used to being in war.  Everyone is talking about leaving these days.  Women and children should go to safe places but, I shout, where in the world can one find a safer place than their own home?

The images of Middle Eastern & African women is painted in front of my eyes again, the same women that no one welcomed when they arrived in Europe.  No one talked about the beauty and colour of their eyes.  No one talked about their courage and strength.  I understand these women better than anyone, just as they understand me and the women of Ukraine better than anyone. 

I put on my military uniform and shout that I will fight alongside the men.  I put white flowers on my braided hair because I want to have a sign of peace on me when I go to war and march on to the war of inequalities, injustices, ugliness, and dictators. 

And I am sure that you, women all over the world, know that we celebrate women’s day because our presence makes the world a better place.

پیام آوران صلح

مهدیه حسینی

من یک زنم ! همان که از صدای بمب می ترسد. همان که از جنگ متنفر است. همان که با در دست گرفتن تفنگ رعشه بر جانش می افتد. همان که بارها با دیدن تصاویر جنگ عراق ، افغانستان و سوریه و …اشک ریخته و آرزوی صلح کرده است. همان که لبخند می زند حتی در سخت ترین شرایط . همان که باید آنقدر قوی باشد که بتواند در نبود پدر، محافظ فرزندانش باشد. همان که با گلویی پر از بغض باید خانه و کاشانه اش را ترک کند و مهاجر شود. من همانم که روزگاری نه چندان دور هر روز صبح با عشق از خواب بیدار می شدم . موهایم را می بافتم و رژلب  قرمز رنگم را بر لبانم می کشیدم و به زیبایی دنیا باور داشتم . اما حالا این روزها با صدای بمب از خواب برمی خیزم. وجودم به لرزه درمی آید، اما باید قوی باشم . هر روز زنان افغان و سوری و خاورمیانه را تصور می کنم که در این سال‌ها که گویی دنیا به بودنشان در جنگ عادت کرده ، فکر میکنم . همه این روزها حرف از رفتن می زنند . زنان و کودکان باید به جاهای امن بروند ، اما فریاد می‌زنم ، کجای دنیا می تواند امن تر از خانه ات باشد. دوباره تصویر زنان خاورمیانه و آفریقا  در مقابل چشمانم نقش می بندد، همان زنانی که هیچکس به آنها در بدو ورودشان به اروپا خوش آمد نگفت. هیچ کس از زیبایی و خوش رنگی چشمانشان صحبتی نکرد. نه از شجاعت و قوی بودنشان . اما من حال آنها را بهتر از هر کسی میفهمم همانطور که آنها حال  مرا و زنان اوکراین را بهتر از هر کسی درک می کنند.  لباس رزم بر تن می کنم و بلند فریاد می‌زنم که در کنار مردان خواهم جنگید . گلی سپید بر موهای بافته شده ام می زنم چون می خواهم همیشه نشانی از صلح با خود داشته باشم و به جنگ می روم . به جنگ نا برابری ها ، بی عدالتی ها ، زشتی ها و دیکتاتورها . و شما زنان تمام دنیا بدانید که زن بودنمان را جشن می گیریم چون حضورمان حال دنیا را بهتر می کند.

The post Messengers of peace appeared first on Self Advocacy Greece.

Jawad Jafari

Today, December 10, coincides with International Human Rights Day. There have been many announcements and conferences around the world about the International Human Rights Day but, unfortunately, these events have more of a publicity aspect and their impact in practice is very small.

In many cases, like Afghanistan for example, it is the opposite. In previous years, human rights in Afghanistan were poorly respected, but now, with the Taliban taking power, these rights have been completely abolished. However, in more developed countries, human rights for refugees are also partially respected.

The first principle of the Universal Declaration of Human Rights states: “All human beings are born free and equal in dignity and rights. But as an Afghan refugee who has lived in Iran, Turkey and Greece, I say that regarding human rights there is very little  room for refugees in these countries.

Article 5 of the Declaration states: “No one shall be subjected to cruel, inhuman or degrading treatment or punishment”. In Iran, however, Afghan refugees are treated contrary to this principle. Article 26 of the Declaration states: “Everyone has the right to education”. But our children in Greece are facing great difficulties in attending school.

Freedom and equality for everyone despite their colour, race and gender, the right to freedom of thought, the right to freedom of expression and the right to choose one’s religion, according to the Universal Declaration of Human Rights, are the rights extended to all human beings. The bombings in Afghanistan are more about one religion and one race, and they want everything that deviates from this view to be completely destroyed.

Basic rights, housing, health insurance, the right to education are poorly respected in Greece and in the camps. On the islands, refugees still live in tents. At this time when we are all fatigued by the pandemic and want to get rid of the virus as soon as possible in order to return to normal life, there are still refugees who do not have an insurance number and can not be vaccinated. There are still refugees who live in confined spaces by the dozens, not being able to hold social distancing solely because it is not feasible.

In your opinion, are human rights respected around  the globe?

استدلال اشتباه حقوق بشر

جواد جعفری

امروز 10دسامبر مصادف با روز جهانی حقوق بشر در جهان است. روزی که در جهان اعلامیه ها و همایشهای متعددی درباره روز جهانی حقوق بشر اعلام و برگزار می شود و با کمال تأسف باید گفت که این اعلامیه ها و همایشها بیشتر جنبه تبلیغاتی داشته و تأثیر آنها در عمل ،بسیار ناچیز و یا در بسیاری از موارد مانند افغانستان، خلاف آن است. سالهای گذشته در افغانستان حقوق بشر به صورت ناچیز رعایت می شد ولی در حال حاضر با بدست گرفتن قدرت توسط طالبان این حق و حقوق کاملا از بین رفته است. در کشورهای پیشرفته تر نسبت به افغانستان هم حقوق بشر برای پناهندها به صورت جزئی رعایت می شود. نخستین اصل اعلامیه جهانی حقوق بشر سازمان ملل متحد میگوید: تمام انسانها آزاد زاده می شوند و از لحاظ ارزش و حقوق باهم برابرند.اما من ب عنوان یک پناهنده افغانستانی که در کشورهای ایران،ترکیه و یونان زندگی کردم،  می گویم که حقوق بشر به صورت ناچیز و جزئی در این کشورها برای پناهندها رعایت می شود. در اصل پنجم اعلامیه می گوید:هیچکس نباید تحت رفتار ظالمانه،غیر انسانی و یا تحقیر آمیز قرار بگیرد.اما در ایران برخلاف این اصل با پناهندهای افغانستانی رفتار می شود. در اصل26 اعلامیه می گوید:هر شخصی حق دارد از آموزش و پرورش بهره مند شود.ولی کودکان ما در کشور یونان با سختیهای بسیار زیادی برای درس خواندن مواجه هستند. آزادی و برابری از هر رنگ،نژاد و جنسیت،حق آزادی اندیشه،حق آزادی بیان و حق انتخاب مذهب،براساس اعلامیه حقوق بشر حق همه انسانهاست.در صورتی که از نظر طالبان در افغانستان این گونه نیست و هیچ برابری وجود ندارد.انتحاری و بمب گذاری ها در افغانستان بیشتر مخصوص یک مذهب و یک نژاد است و می خواهند آن مذهب در آنجا کاملا از بین برود. حقوق اولیه،مسکن،بیمه درمانی،حق آموزش و پرورش در یونان و کمپها به صورت ناچیز رعایت می شود.در جزیره ها پناهنده ها در چادرهای مسافرتی زندگی می کنند.برای درمان بیماریهایشان هیچ کار خاصی نمی‌کنند و تنها چیزی که میگویند این است ک کاری از دست ما برنمیاید. در این دوره ای ک همه از ویروس کرونا خسته شده ایم و دلمان میخواهد که هر چ زودتر این ویروس نابود شود و ب زندگی عادی برگردیم، هستند پناهنده هایی که حق بیمه ندارند و نمی‌توانند واکسن بزنند. ب نظر شما آیا حقوق بشر در جهان رعایت می شود؟

The post The Human Rights Fallacy – 10/12/2021 appeared first on Self Advocacy Greece.

This is the teaser video announcing the upcoming SAT’s podcast series titled “No Decision For Us Without Us”. The Self-Advocacy Team’s & HARTS initiative members created a women empowerment podcast series that advocates for women’s active participation in society and decision-making environments.

This action was carried out by the Self-Advocacy Team along with the HARTS initiative of the Greek Forum of Refugees with the support of the Rosa Luxemburg Foundation’s Greek Office.

The post No Decision For Us Without Us – Women in Action appeared first on Self Advocacy Greece.

Mahdia Hossaini

I’m a woman. The one who after twenty years of running, trying, listening to sarcasm and insults, has reached a stage where I could take steps forward, but suddenly the enemy re-appeared.

I am the one who wanted to make my country prosperous. I am the one who studied by candlelight in the black-out nights of Kabul. Yes, I am the one who the Taliban started searching for, house to house, door to door. I am the one who crawled in a corner of the house and waited. Maybe I’m waiting for a miracle. I’m waiting to open the door for them every time I hear a knock on my door. I have imagined these scenes in my mind many times,…what would I say or do if I open that door. I have more than often imagined slapping them in the face. Or tell them about the hardships I have endured to this day and imagine them drinking their tea and listening to me. Sometimes I think they take me by my hair and drag me from one street to another. To provide a lesson to the others. Another one of my mental pictures was that I was married to one of them, but I was able to change his mindset and turn him into a man who is a defender of women and human rights. I do not know what to do but I am sure that I will not escape from them. I am positive that I will shout at them and will not bow down in front of them. Maybe they‘ll silence my voice from the first shout. Everything is unclear and it is my disturbed mind that weaves these fantasies. I have been hoping for the progress of Afghanistan (my motherland) for many years., And everything you read above was born of my mind. The mind of a girl who was born to Afghan parents but has never seen or lived in Afghanistan.

Yes, these are the creations of Mahdia’s mind. Situations that I imagined in fleeting moments, instead of the reality of the girl who now lives in Afghanistan. Faces. Fear has taken over a corner of my heart. I have curled up in the corner of the bed, holding my knees in my arms, and an imperceptible tremor has taken over my whole being. What have these savages done to us even now that I am miles away from them? Just by reading the news, fear and panic penetrate my soul. What have they done to my mother who, after dozens of deportations, is still in a state of fear, as she contacts me now and asks me not to write about the Taliban and their savagery when she is miles away from Afghanistan and still afraid?

This fear has been with her for years. What have they done to our women and girls? We all know that the world of politics is not a straightforward and reliable world. Everything is written like a movie before its script. How can these strange men, as if they have come out of the Stone Age and thrown into Afghanistan these last few decades, managed to dominate the country? Men with guns who, like children, enjoy an afternoon in the amusement park or kick the ground out of joy when they see the gym. Who are they and where were they raised and educated?

ورود به عصر جدید تاریکی

 ۲۴/۸/۲۰۲۱

مهدیه حسینی

من یک زن هستم. همان که بعد از بیست سال دویدن و تلاش کردن و طعنه و توهین شنیدن به مرحله ای رسیده بودم که قدم‌هایی رو به جلو بردارم، اما ناگهان ……

آری من همانم که می خواستم باعث آبادانی کشورم باشم .من همانم که در شبهای بی برقی ‌کابل با نور شمع درس خواندم . آری من همانم که حالا طالبان خانه به خانه ،شروع به جستجوی کرده اند .همانی هستم که در گوشه ای از خانه کز کرده ام و به انتظار نشسته ام . شاید منتظر معجزه هستم . منتظرم تا هر زمانی که بر در خانه ام کوبیدند در را به رویشان باز کنم .بارها این صحنه ها را در ذهنم تصور کرده ام ،اگر درب را باز کنم چه خواهم گفت ،چه خواهم کرد . بارها تصور کرده ام که بر صورتشان سیلی زده ام . یا برایشان از سختی هایی که تا به امروز کشیده ام می گویم و آنها را تصور می‌کنم که چای شان را می نوشند و به صحبت‌هایم گوش می دهند .گاهی تصور می کنم از موهایم گرفته و مرا کشان کشان از این خیابان به آن خیابان می چرخانند تا درس عبرتی باشم برای دیگران .یکی دیگر از تصوراتم این بود که به عقد یکی از آنها در آمده ام  ،اما توانسته ام طرز فکر او را تغییر دهم و او را به مردی حامی حقوق زنان و حامی حقوق انسانی تبدیل کرده ام . نمی دانم چه کنم ولی این را مطمئنم که از دستشان فرار نمی کنم .این را مطمئنم که بر سرشان فریاد خواهم کشید و در مقابلشان سر خم نخواهم کرد .شاید با اولین فریاد صدایم را خفه کردند . همه چیز نا معلوم است و این ذهن پریشان من است که خیالها می بافد .من سالها به امید پیشرفت افغانستان،سرزمین مادری ام بوده ام و تمام آنچه در بالا خواندید زائیده ذهن من بود. ذهن دختری که زاده ی والدینی افغان است ولی هرگز افغانستان را ندیده و در آن کشور نزیسته است . آری اینها زاییده ی ذهن مهدیه است که تنها لحظه ای خود را به جای دختری که اکنون در افغانستان زندگی می کند ،تصور کردم .زمانی که به خود آمدم متوجه شدم حتی با تصور آن اتفاقات، پاهایم را داخل شکمم جمع کرده ام و ترسی در گوشه دلم خانه کرده است .گوشه ی تختم کز کرده ام و زانوهایم را در بغل گرفته ام و تمام وجودم را لرزشی نا محسوس فرا گرفته است. چه کردند این وحشیان با ما که حالا من فرسنگها دورتر از آنها تنها با خواندن اخبار ،ترس و وحشت در من رخنه کرده است. چه کردند آنها با مادرم که بعد از ده ها ترک وطن هنوز ترسی در درونش است که از فرسنگها دورتر از افغانستان با من در تماس می شود و از من می خواهد که مطلبی درباره طالبان و وحشی گری شان ننویسم، زیرا که او هنوز می ترسد، این ترس سالهاست که با اوست. با زنان و دختران ما چه کردند .همه ما می دانیم که دنیای سیاست دنیای رو راست و قابل اعتمادی نیست . همه چیز مثل یک فیلم از قبل سناریو اش نوشته شده بود .چطور مردانی عجیب که گویی از عصر حجر به داخل افغانستان پرتاب شده اند ،می‌توانند بر کشور مسلط شوند. مردانی اسلحه بدست که همچون کودکان از دیدن شهربازی ذوق زده می شوند و یا با دیدن سالن ورزشی از خوشحالی پا بر زمین می کوبند. آنها که هستند و کجا پرورش یافته و آموزش دیده اند ؟

Artwork by: Shamsia Hassani

The post Spiraling into a new Dark Age appeared first on Self Advocacy Greece.

The Creative Team:

Director: Zahra Mojahed

Camera: Jawad Jafari

Speakers/Artists:

Zahra Mojahed

Mahdia Hossaini

Nasrin Sultani

Fariba Sultani

Zahra Gardi

Fatima Jafari

Text in English:

Photene Kalpakioti

Translation in Greek:

George Stefanopoulos

The post Women Against the Taliban appeared first on Self Advocacy Greece.

The GFRs Self-Advocacy Team’s youth participates in the Isave Erasmus+ project, second video for International Refugee Day.

The Creative Team:

Directed & Edited by Saber Ansari

Artists: Razia Husseini, Zahra Mojahed, Saber Ansari

Camera by Jawad Jafari

Narrated by Mahdia Hossaini

The post Refugee Day 2021: A life-long day appeared first on Self Advocacy Greece.

Razia Husseini

Soil is soil… And God did not set a price for the earth when He made man! He did not even set the boundaries with His own hands for His servants to live in.

Indeed, He does not discriminate between His servants and He loves them deeply. But we are human … We set the borders, we judge by skin color, we consider that dignity is based on geographical locations. In order to gain more land, we launch wars and use such violence that can displace a whole nation. And in the end, it is these actions that make people like me homeless…

Maybe there is actually a better place to live than our war-torn and devastated countries, but… I wish people could understand how hard and difficult is the way to find a new place to live. And how the smell of alienation on the self-made borders of human beings reaches a refugee! I wish the kindness of people was different, another kind of kindness. I wish that instead of naming one day of the year for refugees, they would have a kind heart like God and would not put a price to what God gave us for free. I wish we were not forced to become refugees …

مرزهای انسان ساخته

راضیه حسینی

خاک، خاک است

و خداوند زمانی که زمین را جایگاه انسان قرار داد، برای آن قیمتی مشخص نکرد

و یا حتی با دستانش خط و مرزی برای زیستن بندگان تعیین نکرد

براستی که او میان بندگانش فرقی نمی گذارد و آنها را عمیقا دوست دارد

اما

انسان است دیگر

خط و مرز میگذارد،

از روی رنگ پوست قضاوت میکند،

شأن و منزلت را بر پایه ی موقعیت جغرافیایی می داند،

برای بدست آوردن خاک بیشتر جنگ و خشونت به راه می اندازد و یک ملت را آواره می کند

و در نهایت عده ای مانند من را بی خانه و کاشانه می سازد

شاید در واقع مکانی بهتر از کشورهای جنگ زده و ویران ما برای زیستن وجود داشته باشد اما

کاش درک این را داشته باشند که برای یافتنِ مکانی جدید که بتوان در آن زندگی کرد،

راهی به چه اندازه سخت و دشوار وجود دارد.

و چه اندازه بوی غریبگی در مرز های خود ساخته ی انسانها به مشام یک پناهنده می رسد

کاش مهربانی این انسانها از جنسی دیگر بود

کاش به جای بر نام کردن یک روز از سال بخاطر یک پناهنده؛

از همان ابتدا، قلبی مهربان مانند خدا داشتند و قیمت بر سر زمین خالق نمی گذاشتند

کاش ما را پناهنده نمی ساختند

The post Man-made Borders appeared first on Self Advocacy Greece.

The GFRs Self-Advocacy Team’s youth that participates in the Isave Erasmus+ project express their thoughts about International Refugee Day.

The Creative Team:

Zahra Mojahed: camera person

Jawad Jafari & Elias Sharifi: Editors

Saber Ansari: sound engineer

The post One whole day for the world, every single day for refugees. International Refugee Day 20/06/2021 appeared first on Self Advocacy Greece.