I am full of anger these days.  These days are strangely difficult. These days, all my thoughts are in my birthplace (Iran) and my parents’ hometown (Afghanistan).  Sometimes I cry for the Afghan girls who were killed on the way to their school.  These days I think about the revolution.  I believe that the next revolution that will shake history will be the women’s revolution.  It doesn’t matter if it’s this year, next year, or another.  But it will be the women who will turn the page of this era.

 It will be these women who will join hands all over the globe and take steps for the betterment of the world.  This time I wanted to write for the Hazara girls.  For those whom the Taliban are afraid of.  Because the Taliban are afraid of their knowledge. Every time they introduced themselves as Afghans, they were met with suspicious looks from Europeans, because their almond eyes reminded them of the people of Korea, Japan, and China.  The Hazara girls that were my classmates in Iran, they were always discriminated against because, according to the Iranians, they could easily be identified as Afghans. 

I am writing for Fatima Peyman, who is one of the senators of the Australian Senate.  I am writing for Zahra, whose photography works were published in the American magazine “National Geographic”.  For Nilo, whose first filming experience was a success.  I am writing for Masoumeh, who loves writing.  For Razia, who is angry at all these daily injustices. I am writing for Kaj Educational Institute, which was attacked on September 30, 2022 and destroyed by the enemies of knowledge and awareness. Their crime was that the students were from the Hazara ethnic minority, Shiite religious minority and because of their thirst for knowledge.  I am writing for Marzieh; how much her dream is similar to mine.  For Marzieh, who loved the books of Turkish author Elif Shafak.  For her, as she wanted to be a writer. I am writing for Hajar, who wanted  to become an engineer to rebuild her homeland.  I am writing for the courage of a girl who went to Kaj Institute the day after the suicide bombing, and left flowers on the empty, broken and bloodied school desks of her classmates.  I write for my best friends, for Tahereh, for Pari…

I write their names, they are not numbers. They are human beings. I write for them because no one has cut their hair for them. I write for them, because the BBC didn’t bother to write.  Because CNN did not write. Because the New York Times did not write.  Because Kasemirini did not write. Because EFSYN did notwrite.

I am writing because of this poem by Saadi, a night lullaby that I grew up with and I believe in it.

Human beings are members of a whole,

in creation of one essence and soul.

If one member is afflicted with pain,

Other members uneasy will remain.

If you have no sympathy for human pain,

the name of a human you cannot retain.

برای من ، برای تو ، برای ما

مهدیه حسینی

این روزها سراسر خشم و بغضم . این روزها عجیب سخت می گذرند . گویی شبهایش خیال صبح شدن ندارند. تمام فکر و ذهنم این روزها در زادگاهم (ایران) و زادگاه والدینم (افغانستان) است. گاه بر دوستی می گریم که در راه آزادی در ایران کشته شد و دیدارمان به قیامت ماند و گاه بر دختران افغان که در راه تحصیل و در مسیر مدرسه شان به خاک و خون کشیده شدند. این روزها به انقلاب فکر می کنم . باور دارم  انقلاب بعدی که تاریخ را خواهد لرزاند، انقلاب زن‌ها خواهد بود . فرقی نمی کند امسال ، سال دیگر و یا سال‌های دیگر . اما این زن‌ها خواهند بود که ورق این روزگار را بر میگردانند . این زن‌ها خواهند بود که در سراسر جهان دست در دست هم خواهند داد و برای آبادانی جهان گام خواهند برداشت. این بار می خواهم  برای دختران هزاره بنویسم. برای آنها که طالبان از نگاهشان می ترسد. برای آنها که طالبان از دانش شان ترس دارد. برای آنها که هر بار خود را افغان معرفی کردند با نگاه های پر شک و تردید اروپایی ها مواجه شدند ، چرا که چشمان بادامی شان به مردمان کره و ژاپن و چین می ماند . برای دختران هزاره همکلاسی ام در ایران که همیشه مورد تبعیض قرار می گرفتند چون به قول ایرانیان آنها راحت قابل شناسایی بودند به عنوان افغان . برای فاطمه پیمان می نویسم که یکی از سناتورهای سنای استرالیا است . برای زهرا می نویسم که کارهای عکاسی اش در مجله آمریکایی ”National Geographic “ نشر شد. برای نیلو که اولین تجربه بازیگریش پر از موفقیت بود . برای معصومه می نویسم که عاشق نویسندگی است. برای راضیه که این روزها پر از خشم از این همه ناعدالتی است . برای دختران موسسه آموزشی کاج می نویسم که ۳۰ سپتامبر ۲۰۲۲ مورد حمله قرار گرفتند و توسط دشمنان دانایی و آگاهی کشته شدند . جرمشان این بود که از اقلیت قومی هزاره ، اقلیت دینی شیعه و تشنه یادگیری علم و دانش بودند .برای مرضیه می نویسم که چقدر رویاهایش شبیه من است. برای مرضیه ای که عاشق کتابهای الیف شافاک نویسنده ترکی بود . برای او که می خواست یک نویسنده باشد . برای هاجر مینویسم که می خواست مهندس شود تا وطنش را دوباره از نو بسازد . برای شجاعت دختری می نویسم که فردای روز انتحاری به موسسه کاج رفت ‌ بر نیمکت های خالی ، شکسته و غرق در خون همکلاسی هایش گل گذاشت. برای بهترین دوستانم می نویسم برای طاهره ، برای پری …..

نامهایشان را می نویسم تا بدانید آنها عدد نیستند . برای آنها می نویسم که کسی برایشان گیسو نبرید . برای آنها می نویسم ، چون بی بی سی ننوشت . چون سی ان ان ننوشت . چون نیویورک تایمز ننوشت. چون اف سین ننوشت .

می نویسم چون این شعر از سعدی لالایی شبانه ای است که با آن بزرگ شدم و به آن باور دارم .

بنی آدم اعضای یکدیگرند             که در آفرینش ز یک گوهرند

چو عضوی بدرد آورد روزگار       دگر عضوها را نماند قرار

تو کز محنت دیگران بی غمی        نشاید که نامت نهند آدمی

The post For me, for you, for us… appeared first on Self Advocacy Greece.

From an Afghan girl: Since we opened our eyes, our fathers whispered the call to hatred in our ears. From the very beginning, instead of life lessons, they gave us a set of red lines and limitations and emphasized that we should never forget who our enemies are. Which bloodlines are more colorful and which ones are better than the others.

So that we never forget the difference between Hazara and Sayyid, the difference between Afghans, Tajik and Pashto. Or the ones who were born in Kabul or Herat. So that we never forget how different it is to be Shia compared to Sunni.

They made us not to forget who we can marry or who to fall in love with. We have to pay attention to these differences. Years passed, and Afghanistan, except for a country that is always associated with morbid and painful news, killings, and war -an existence that you have heard about at least once in your life- it literally has no other meaning.

Some people migrated and saw the pain of racism and alienation once more in foreign lands. Others continued their life full of pain through restrictions, war and bombardment. The aroma of “unity” never reached the nose of this nation’s inhabitants! Only the aforementioned instructions of division along with filthy and false hatred.

Today, this is the reality of our country. This is how blood is drawn and our innocent fellow citizens are killed by certain people… This is how they take away their right to life… Our daughters and our sisters are prisoners of the lustful and dirty thoughts and actions of the Taliban. Living in constant fear until one day they die casually in their schools.

Now we, the new generation and Afghan youth, as we all look in shock at our aching hearts, we shed tears. We see our anger and we forget all the hateful nighttime stories of our fathers and as we are mourning, the pain is burning our throats.

We clench our fists and shout together “That’s enough!”. We all know that enough is enough of these pointless differences. Being either Hazara or Sayyid or Tajik… This perpetual distance and differences; This silence mixed with racist views… We all want unity and freedom. We all want the end of the genocides. We all want the right to education for our sisters. We all want a prosperous Afghanistan. We all want a homeland…

Artwork by: Syd Muhammad

اتحاد

راضیه حسینی

از زمانی ک چشم باز کردیم، پدرانمان اواز نفرت را در گوشمان خواندند، از همان ابتدا ب جای درس زندگی، خط قرمز ها و محدودیت هارا برایمان سرمشق کردند و تاکید بر آن داشتند که هرگز یادمان نرود دشمنانمان کیست، که کدام گروه خونش رنگین تر است و کدام یک بهتر از دیگری! تا یادمان نرود فرق هزاره و سید، افغان و تاجیک و پشتو، کابل نشنین و هرات بدنیا آمده درکجایش است! تا یادمان نرود ک شیعه و سنی بودن چقدر مخالف یکدیگر است و هرگز فراموش نکنیم که حتی برای ازدواجمان هم، برای دلباختن و عاشق شدن هم باید ب این تفاوت ها توجه داشته باشیم… سالها گذشت، و افغانستان ب غیر از کشوری ک نامش هربار با اخبار بد و دردناک کشت و کشتار و جنگ و خونریزی در جهان شنیده میشد ، معنای دیگری نداشت، عده ای از مردمانش مهاجرت کردند و درد نژاد پرستی و غربت دیدند و و عده ای دیگر در محدودیت و جنگ و بمباران ب زندگی پر از دردشان ادامه دادند! و اما بوی “ اتحاد “ هرگز به مشام این ملت نرسید! و تمام اینها این تفکرات و این نفرت های چرکین و دروغین امروز باعث و بانیِ این شده است ک کشورمان اینگونه ب خون کشیده شده باشد و هموطنانمان بی گناه ب دست عده ای اینگونه مظلومانه کشته شوند… اینگونه حق زندگی از تک تک شان گرفته شود… دخترانمان و خواهرانمان اینگونه زندانی نگاه ها و تفکرات شهوتانه و کثیف طالبان باشند و اینگونه غریب در مکتبانشان جان بدهند… وحالا ما این نسل جدید و جوانان افغان همگی حیرت زده به قلب های دردناک خود مینگریم، خشم خود را میبینیم ، تمام قصه های شب پدرانمان را فراموش میکنیم و اشک میریزیم، همگی سوگواری میکنیم و درد بغض گلوهایمان را ب اتش میکشد! کنار هم و بایکدیگر دستهایمان را مشت میکنیم و فریاد میزنیم ک دیگر بس است! همگی میدانیم ک دیگر بس است این اختلافات بی جا و بی مورد! این هزاره و سید وتاجیک و… بودن؛ این دوری و اختلافات؛ این سکوت و دیدگاه های نژادپرستانه ما همگی خواهان اتحاد و آزادی هستیم، ما همگی خواهان اتمامِ نسل کشی هزاره هستیم ما همگی خواهان حق تحصیل برای خواهرانمان هستیم، ما همگی خواهان افغانستان آباد هستیم ما همگی خواهان وطن هستیم…

هنرمند : سید محمد

The post UNITY appeared first on Self Advocacy Greece.