The post LIGHT OF HOPE – EP. 3 appeared first on Self Advocacy Greece.

Mahdia Hossaini

A three-year-old girl, unconscious, lying in the mud outside the Karatepe camp toilet. This is my impression of what happened yesterday at the Karatepe camp.

For several moments, these scenes and the idea of ​​the girl lying where she was found stuck in  my mind. Some news sources report the rape of this girl. But even if there was no rape, which one of you would like to see your three-year-old daughter in this situation? And shame on the day the rape case is proven. The childhood of a little girl which could have been the best days of her life is lost forever in a hell called Karatepe or the former Moria. Until the main reason for this incident and whether or not the rape is proven, the girl and her family will start witnessing the help of various organizations that are now operating there. They will surely give a lot of toys to the girl. Because now they properly understand how vulnerable she is, if it wasn’t for the incident they wouldn’t do anything for her. Definitely, after proving the rape in the next few days, one of the European countries will come forward with pride and loudly announce that they will bring this girl and her family as refugees to their country. “We’ll bring them back home with us, tickets are issued for them already”. After all, they are now among the most vulnerable families, without any doubt, and deserve to be hosted in European countries. But why do not they not realize that this is not the first young child in that camp that went through this experience and it is not the last either. This problem must be solved from the root. The news of Moria is becoming more and more tragic, day after day, which entails that the people who have been kept in these closed camps on the island for a long time are suffering from terrible mental and psychological problems.

The psychological consequences of everything that has happened to the refugees in the camps will affect their lives for years and sometimes forever. Three years have passed since the days I lived in the camp. But sometimes the nightmares of those nights are with me and my family. It is hard for me to imagine the young child and her family. Oh, Politicians you who are always on the scene, who do you want to take the blame for this, this time? Are you going to arrest and imprison the child’s parents, like you did a while ago when a child drowned in the sea, trying to cross the borders? If a rape happened or is often happening, whom will you blame?

For how long are we going to sit and witness all of the horrible events that take place in the Greek camps? Who is to blame for these events? Migrants? A country that does not have the ability to protect and take care of so many migrants? Or the European Commission and the European Union, as a whole, that instead of taking the right decisions, just want to keep the migrants in these godforsaken camps by sending huge sums of money to Greece? And it is only after every tragic event that has taken place that the EU member states each accept a few hundred asylum seekers. If they can prove, without a doubt, that they are vulnerable that is….

مقصر کیست ؟

 ۱۶/۱۲/۲۰۲۰

مهدیه حسینی

دخترکی سه ساله ، بیهوش ، افتاده در گل و لای بیرون از توالتی در کمپ کاراتپه. این تصورات من از حادثه ای است که دیروز در کمپ کاراتپه اتفاق افتاده بود. از دیروز لحظه ای این صحنه ها و تصور دخترک از ذهنم بیرون نمیرود.

بعضی منابع خبری از تجاوز به این دختر خبر می دهند. اما اگر حتی تجاوزی هم رخ نداده باشد ،شما دوست دارید دختر سه ساله تان را با این وضعیت ببینید، و ننگ به روزی که قضیه تجاوز ثابت شود.کودکی دختر بچه که می توانست بهترین روزهای زندگی اش باشد درجهنمی به نام کاراتپه یا همان موریای سابق بر باد رفته است.

تا دلیل اصلی این اتفاق و اینکه تجاوزی رخ داده یا نه ثابت شود ، دختر و خانواده اش شاهد کمک سازمانهای مختلف که حالا به تکاپو افتاده اند ، خواهند بود .حتما برای دخترک اسباب بازیهای فراوانی خواهند داد. همیشه همینطور بوده تا آسیبی نبینی ،برایت کاری نمی کنند .حتما با اثبات تجاوز تا چند روز آینده یکی از کشورهای اروپایی با غرور به میدان خواهد آمد و بلند و رسا اعلام خواهد کرد که ما این دختر وخانواده اش را به عنوان پناهنده به کشور خود می آوریم ،برایشان بلیط صادر می شود . بالاخره حالا جز خانواده های آسیب پذیر قرار گرفته اند و مستحق تقسیم بندی در کشورهای اروپایی هستند . اما چرا نمی خواهید بفهمید که این اولین دختر آن کمپ نبوده و آخرین شان هم نیست .باید این مشکل از ریشه حل شود . اخبار موریا (۲) روز به روز فجیع تر می شود و این بدان معناست که مردمانی که در کمپهای بسته جزیره برای مدت زمان طولانی نگه داشته شده اند با مشکلات روحی و روانی وحشتناکی دست به گریبان هستند.

عواقب روانی تمام اتفاقاتی که در کمپها برای مهاجرین افتاده است تا سالها و بعضاً تا همیشه در زندگی آنها تاثیر خواهد گذاشت . سه سال از روزهایی که در کمپ زندگی می کردم می گذرد،اما هنوز هم بعضی اوقات کابوس آن شبها با من و خانواده ام است .تصور حال دخترک وخانواده اش نیز برایم سخت است.

سیاستمداران همیشه در صحنه ، این بار مسئولیت این اتفاق را به گردن چه کسی می خواهید بندازید؟ آیا باز هم پدر و مادر کودک را دستگیر و زندانی می کنید ؟ اگر تجاوزی رخ داده باشد و یا رخ بدهد چه کسی مقصر آن خواهد بود ؟ تا چه زمانی شاهد اتفاقات وحشتناک در کمپهای یونان خواهیم بود ؟ چه کسی مقصر این وقایع است ؟

مهاجرین ؟ کشوری که توانایی محافظت و رسیدگی به این تعداد از مهاجر را ندارد ؟ یا پارلمان و اتحادیه اروپا که به جای گرفتن یک تصمیم درست ،فقط با فرستادن پولهای هنگفت از یونان می خواهد مهاجرین را در کمپها نگه دارد؟

 و تازه درد آور تر آنجاست که بعد از هر اتفاق تلخی که رخ  می دهد کشورهای عضو اتحادیه اروپا هر کدام چند صد نفری را در صورت آسیب پذیر بودن به پناهندگی قبول می کنند.

The post Whom should we blame? – 16/12/2020 appeared first on Self Advocacy Greece.

Mahdia Hossaini

After a few days of heavy rain and the tents in the Karatepe camp flooded once again. Yesterday we saw miserable images on various media platforms depicting

the situation of the people living in these flooded tents. Seeing those images was something many people could not believe. Even more when they realize this camp is situated also in a corner of Europe. But what really shocked everyone was the discovery of an unexploded ordnance in front of one of the tents. Meanwhile, the Greek government has been repeatedly warned by well known INGOs & NGOs along with other various relevant actors about the toxicity of the land the camp is situated upon and the contamination of the soil in that area with lead and the existence of mines. All this, however, has been ignored by the government. What you saw in yesterday’spictures (idle ordnance) that shook you for a moment did not take place in war-torn countries like Afghanistan, Syria and Iraq, but in the (heart) of Europe. This mine was exactly like  the ammunition and weapons of war that we escaped from, and in search of security, we embarked on a journey in which we experienced death many times.

And here, we still feel insecure. Idle ordnance is buried right next to our tents where we spend our days and nights. A mine that even the police were afraid to approach for hours. They were rightfully scared, but do they really expect us not to be afraid of mines and if so why? Is it because we were born in war and we have no right to be afraid since we are used to these things? They were born in peace so they can be afraid of these things. This was not the first mine in the area and it is not the last. Both you and I know this well. And I have to fear the moment when one of these mines explodes under my feet or maybe when our children are playing. Sooner or later this will happen. Again, both you and I know this.

And then I do not know in which court to file a complaint against you. Oh you who hold a father responsible for the death of his son and arrest him, in which court should we address you for playing with the lives of 7,000 people in the Karatepe camp? Must one of these mines explode to turn the eyes and minds back to Karatepe? Like the fire that devastated Moria and woke up the European countries, forcing them to relocate  a number of migrants

If something is about to happen, the time has come. We have a proverb that says prevention is better than the cure. So isn’t it better to start preventing? Because treatment costs can be very expensive for both migrants and the host society.

 پیشگیری بهتر از درمان

۱۳/۱۲/۲۰۲۰

مهدیه حسینی

 بعد از چند روز بارندگی شدید و زیر آب رفتن خیمه ها در  کمپ کاراتپه ، دیروز شاهد  تصاویر اسفباری از وضعیت مردم و خیمه ها و آبگرفتگی چادرها که در رسانه های مختلف نشر شد ،بودیم .این تصاویر،حتی تصور اینکه این کمپ هم در گوشه ای از اروپاست را برای خیلی ها غیرقابل باور کرده بود . اما آنچه باعث شک همگان شد ،پیدا شدن مینی عمل نشده در روبروی یکی از خیمه ها بود. در حالی که بارها سازمان های مردمی و ارگانهای مختلف درباره سمی بودن زمین کمپ و آلوده بودن خاک آن منطقه به سرب و وجود مین ،به دولت یونان هشدار داده بودند . اما تمام اینها توسط دولت نادیده گرفته شده بود .

آنچه که دیروز در تصاویر دیدید ( مین فعال) و لحظه ای لرزه بر جانتان انداخت در کشورهای جنگ زده ای چون افغانستان و سوریه و عراق نبود بلکه در دل اروپا بود. این مین نمونه ای از همان مهمات و ابزار جنگی بود که ما از آن گریختیم و در جستجوی امنیت راهی سفری شدیم که بارها مرگ را در آن تجربه کردیم . و حالا درست اینجا، در اروپا هم باید احساس ناامنی کنیم. مینهای عمل نشده درست در کنار خیمه هایمان است و ما شب و روز خود را در آن خیمه ها می گذرانیم. مین هایی که حتی پلیس تا ساعتها از نزدیک شدن به آن هراس داشت. آنها ترسیده بودند اما از ما انتظار داشتند که نترسیم .چرا ؟ زیرا ما در جنگ زاده شده ایم و حق ترسیدن نداریم و باید به این چیزها عادت کرده باشیم .اما آنها در صلح و امنیت به دنیا آمده اند و باید هم بترسند. این اولین مین در آن منطقه نبود و آخرین مین هم نیست . این را هم شما خوب می دانید و هم ما. و ما هر لحظه باید بیم آن را داشته باشیم که چه زمانی یکی از این مین ها در زیر پایمان منفجر خواهد شد. یا شاید هم زمانی که کودکانمان  در حال بازی هستند . دیر یا زود این اتفاق خواهد افتاد ! این را هم شما می دانید و هم ما. و دقیقا آن وقت است که ما نمی دانیم که شکایت از شما را به کجا ببریم . ای شمایی که پدری را مسئول مرگ فرزندش در آبهای یونان می دانید و او را دستگیر می‌کنید ،در کدام دادگاه از شما باید شکایت کنیم که با جان ۷۰۰۰ انسان که در کاراتپه زندگی می کنند، بازی می کنید ؟!!

حتما باید یکی از این مین ها منفجر شود تا دوباره چشمها و ذهنها به سوی کاراتپه معطوف شود؟! همچون آتشی که موریا را از بین برد و کشورهای اروپایی را از خواب بیدار و وادار به جابجایی تعدادی از مهاجرین کرد. اگر قرار است کاری انجام دهید ، حالا دقیقا زمان آن است . ما ضرب المثلی داریم که می گوید پیشگیری بهتر از درمان است. آیا بهتر نیست پیشگیری را از همین حالا شروع کنیم ؟! شاید هزینه های درمان چه برای ما مهاجرین و چه برای شما بسیار گران تمام شود.

Photo taken by : Aegean Boat Report

The post An ounce of prevention… – 13/12/2020 appeared first on Self Advocacy Greece.

Mahdia Hossaini

The 10th of December has been named Human Rights Day. In a corner of the world where I used to live, human rights were an inconspicuous word

and could only be found in articles and books, and no one evercelebrated World Human Rights Day. In this corner of the world where I live today, this day is celebrated, they announce it loudly, they can talk about it for hours, but in practice, the word is still unfamiliar to me. Today, I read paragraph by paragraph of this Universal Declaration of Human Rights. The question arose tome, unless they said that the main message of this declaration is the equal rights of all human beings, so why is this principle not observed anywhere in the world? Why, in the 72 years after the adoption of this declaration, there is no country that adheres to it. It was beautiful and, if implemented, the world would be a better place to live.

Here, where I live, I see human rights violations every day, every hour and sometimes every second. Sometimes I think that maybe migrants are not the human beings who are supposed to be treated like this, although I read in an article some time ago that years after this declaration was passed, other principles were added to make it clear that prisoners of war, refugees, women and children, and victims of torture must also enjoy human rights. If this declaration also includes migrants, then why do they not have equal rights with others?  After so many obstacles we have now reached lands where the cry for human rights has deafened our ears from afar, but now (from up close) only silence; there are no equal rights at all.

Ever since migrants entered Europe, they have heard that this is Europe and you have the same rights as other people. They gradually learned more about their rights and suffered more from them, because the more they became acquainted with human rights, the more they realized how much their rights had been violated and sometimes ignored. So I started looking for “traces” of human rights in the lives of migrants.

Unfortunately, the more I searched, the less I found. The closer I looked, the more human rights violations lined up in front of my eyes.

1. Closed camps
2. Keeping migrants for a long time on the islands and not being allowed to travel to the mainland
3. Living in unsuitable environments and uninhabited places.(Existence of mines and lead contaminated lands)
4. Lack of toilets and showers
5. Working under black labor status and receiving lower wages due to lack of residency documents and fear of deportation.
6. Lack of access to education for thousands of children, whether in camps or islands or in the mainland.
7. Inhuman and degrading treatment of some government officials, police officers, etc. due to race, religion, color, language or type of clothing
8. Forced return and expulsion of migrants, sometimes without a convincing reason. Something we see more of these days than ever before. Dozens of people enter Greece by sea every day, but are forced to return to Turkey by police. Or on a boat with its fuel tank removed by the Coast Guard

All of these are a violation of human rights. Human rights that many countries celebrate and dedicate a day to.

Finally, I would like to ask you to read, for once, the 30 paragraphs mentioned in the Declaration of Human Rights and imagine a world in which all of them are practiced. At the very least, you will be filled with peace for a moment.

در جستجوی رد پایی از حقوق بشر

۱۰/۱۲/۲۰۲۰

مهدیه حسینی

دهم دسامبر روز حقوق بشر نامگذاری شده است. در گوشه ای از جهان که قبلاً در آن زندگی می کردم ، حقوق بشر یک کلمه نامفهوم بود و فقط در مقالات و کتابها یافت می شد و هیچ کس روز جهانی حقوق بشر را جشن نمی  گرفت. در این گوشه دنیا که امروز زندگی می کنم ، این روز جشن گرفته می شود ، آنها آن را با صدای بلند اعلام می کنند ، می توانند ساعت ها در مورد آن صحبت کنند ولی در عمل ، این کلمه هنوز برای من ناشناخته است.

 امروز بند به بند اعلامیه جهانی حقوق بشر را مطالعه کردم. این سوال برایم پیش آمد ، مگر نه اینکه پیام اصلی این اعلامیه حقوق برابر برای همه انسانها است ، پس چرا این اصل در هیچ کجای دنیا رعایت نمی شود؟  چرا ۷۲ سال پس از تصویب این اعلامیه ، هیچ کشوری به آن پایبند نیست. بند به بند این اعلامیه زیبا بود و اگر رعایت و یا به آن عمل می شد ، دنیا مکان بهتری برای زندگی بود.

در کشوری که درآن زندگی می کنم، هر روز، هر ساعت و هر ثانیه نقض حقوق بشر را می بینم. گاهی اوقات می گویم ،آیا مهاجرین هم شامل بشریت می شوند ؟! هرچند در مقاله ای خواندم که سالها بعد از به تصویب رسیدن این اعلامیه، اصول دیگری به آن اضافه شد تا روشن شود که زندانیان جنگ، پناهندگان، زنان و کودکان و قربانیان شکنجه نیز باید ازحقوق بشر برخوردار باشند.

اما اکنون، اگر این اعلامیه شامل مهاجران نیز می باشد، پس چرا آنها حقوق برابر با دیگران ندارند، در حالی که پس از بسیاری مشکلات در حال حاضر به سرزمین هایی رسیده اند که فریاد حقوق بشر آنها گوش های آنها  را از دور کر کرده بود اما از نزدیک و درعمل این چنین نیست.

 از زمانی که مهاجران وارد اروپا شدند، شنیده اند که “اینجا اروپا است و شما حقوق برابری همچون افراد دیگر دارید. درست است که بعضی از مهاجرین از کشورهایی می آیند که حتی چیزی درباره حقوقشان نمی دانند اما از حالا به بعد باید درباره حقوقشان بدانند.”

مهاجرین آرام آرام درباره حقوقشان بیشتر دانستند و بیشتر عذاب کشیدن از این دانستنها. زیرا هر چه بیشتر با حقوق بشر آشنا شدند، بیشتر متوجه شدند که حقوق آنها چقدر نقض شده است و گاهی اوقات نادیده گرفته شده است. بنابراین من شروع به دنبال گشتن  ردپایی از حقوق بشر در زندگی مهاجران کردم. اما متاسفانه هر چه بیشتر گشتم کمتر یافتم. هر چه دقیق تر نگاه کردم نقضهای حقوق بشر در مقابل دیدگانم به صف شد .

۱. اردوگاه های بسته

۲. نگه داشتن مهاجران برای مدت طولانی در جزایر و ممنوعیت سفر به سرزمین اصلی

۳. زندگی در محیط های نامناسب و انتخاب مکان های غیر مسکونی. (وجود مین و زمین های آلوده به سرب)

 ۴. کمبود سرویس بهداشتی مورد نیاز

 ۵. کار در بازار سیاه و دریافت دستمزد کمتر به دلیل نداشتن مدارک اقامت و ترس از اخراج

۶. عدم دسترسی به آموزش هزاران کودک ، چه در اردوگاه ها ی جزایر و چه در سرزمین اصلی

 ۷. برخورد غیرانسانی و تحقیرآمیز برخی ادارات دولتی ، دفاتر پلیس و … به دلیل نژاد ، مذهب ، رنگ ، زبان یا نوع پوشش

۸. عدم دسترسی به موقع به مراکز درمانی و بیمارستانها

۹. بازگشت اجباری و اخراج مهاجران ، گاه بدون دلیل قانع کننده

چیزی که این روزها بیش از گذشته شاهد آن هستیم.  روزانه ده ها نفر از طریق دریا وارد یونان می شوند ، اما توسط پلیس مجبور به بازگشت به ترکیه می شوند.  یا قایقی که مخزن سوخت آن توسط گارد ساحلی از قایق جدا می شود. همه اینها نقض حقوق بشر است. حقوق بشری که بسیاری از کشورها آن را جشن می گیرند و روزی را به آن اختصاص داده اند .

در آخر از شما می خواهم برای یکبار هم که شده ۳۰ ماده ذکر شده در بیانیه حقوق بشر را بخوانید و دنیایی را تصور کنید که به تمام آنها در آن عمل میشود . حداقل این است که لحظه ای سرشار از صلح می شوید .

Photo by: Giannis Papanikos

The post A Search for Human Rights – 10/12/2020 appeared first on Self Advocacy Greece.

The post Light of Hope – ep. 2 appeared first on Self Advocacy Greece.