Mother: You will be free.  You can wear whatever you want.  No one is going to hurt you for reading.  Or tell you what to think, or who to love.  Or what to believe in.  You don’t have to be a wife.  Or mother if you don’t want to!

Girl: So, who can I be?

Mother: You!

(Part of the conversation between mother and daughter in the Movie “The handmaid’s tale”)

Last week on Friday 16/09/2022, a girl in Iran was killed by the “Morality Police” because her hijab was not worn in a correct and complete fashion, in their opinion. She was being herself, but the cost of being herself was to lose her life. Since Friday, the streets of Iran are full of women, girls and men who are fighting for freedom.  Listen, can you hear them screaming? 

Woman, life, freedom.  Woman, life, freedom.  This is their motto. 

Girls in that part of the world, who maybe you had not even heard of until a few days ago, have started to cut their hair and shave their head.  They want to show the depth of pain and sadness inside them. They need our help. They want us to support them. It may be a little difficult for you to understand how it can be possible that in 2022 a girl died because of her hijab. But I was born in that land. I also experienced these fears.  My sisters and I got weak in the knees every time we saw the “Morality Police”.  We also got a cold sweat from fear on our bodies. Do you know why?  Because our crime was twofold.  We were refugees in that country, and we did not dress according to their wishes. 

Now I want to be their voice on this side of the world.  Their voice is the voice of freedom. The voice of equality and human rights.  I stand with them. Even if I choose to wear a hijab on my head, I stand by their right not to wear one.  I stand not only with them but with all those who fight for equal rights.  These rights can be the right to abortion in America, the fight for not accepting police officers in Greek universities, or the fight for the right to education for Afghan girls.

I am a woman who was born in Iran, in an Afghan family.  My parents taught me the right to choose. In my family I am the only daughter who wears a hijab because I choose to wear it, my choice, there is no sense of pressure on that subject for us.

There is an opposite of course…. Let’s not forget in 2022 in Europe and the USA, we still have Muslim Women who aren’t allowed to wear their hijab or face discrimination because they wear them. So, let’s stand by each other’s side and hand to hand fight for equality and human rights.

We women are the ones who can bring positive change in our societies. We are the ones giving birth to men and we should teach our children to respect human rights and be the voice of the voiceless regardless of religion, race, nationality.

We will be free……

ما آزاد خواهیم شد

مهدیه حسینی

مادر: آزاد می شوی . می توانی هر آنچه که دوست داری بر تن کنی. هیچکس به خاطر مطالعه کردن به تو آسیب نخواهد زد. به تو نمی گویند که به چه چیزی فکر کنی ، یا به چه کسی عشق بورزی . یا به چه چیزی اعتقاد داشته باشی . اصلا لازم نیست همسر کسی باشی. یا مادر، اگر دلت نمی خواهد !

دختر: پس چه کسی می توانم باشم؟

مادر: خودت!

بخشی از مکالمه مادر و دختر در سریال داستان یک خدمتکار.

هفته گذشته روز جمعه ۱۶/۰۹/۲۰۲۲ دختری در ایران توسط گشت ارشاد کشته شد بدلیل اینکه حجابش از نظر آنها صحیح و کامل نبود. او خودش بود اما بهای خودش بودن، گرفتن جانش بود . از روز جمعه بدین سو خیابان های ایران مملو از زنان و دختران و مردانی است که برای آزادی می جنگند . کمی گوش دهید، صدای فریادشان را می شنوید؟ زن ، زندگی ، آزادی . زن ، زندگی، آزادی . این شعار آنهاست. دخترانی در آن سر دنیا که شاید تو حتی تا همین چند روز پیش نامش را هم نشنیده بودی، شروع به کوتاه کردن و تراشیدن موهای خود کرده اند . می خواهند عمق درد و غم درونشان را نشان دهند. آنها به کمک ما نیاز دارند . آنها از ما میخواهند که صدایشان باشیم . شاید درکش برای تو کمی سخت باشد. اما من زاده آن سرزمینم. من هم این ترس‌ها را تجربه کردم . من و خواهرانم هم هر زمانی که گشت ارشاد را دیدیم ، زانوهایمان سست شد . ما هم عرق سرد حاصل از ترس بر بدن هایمان نشست. می دانی چرا ؟ چون جرم ما دو برابر بود . ما هم مهاجر بودیم در آن کشور و هم مطابق میل آنها لباس نپوشیده بودیم. حالا من در این سوی دنیا می خواهم صدای آنها باشم. صدای آنها بودن صدای آزادی است . صدای آنها بودن صدای برابری و حقوق بشر است . صدای آنها بودن صدای انتخاب آزادانه نوع پوشش است. با آنها تمام قد ایستاده‌ام. تمام قد ایستاده‌ام با حجابی بر سر. نه تنها با آنها بلکه با تمام کسانی که برای حقوق برابر مبارزه می کنند . این حقوق برابر می تواند داشتن حق سقط جنین در آمریکا باشد، مبارزه برای حضور نداشتن افسران پلیس در دانشگاه‌های یونان و یا مبارزه برای حق تحصیل برای دختران افغانستان . من دختری متولد شده در ایران در خانواده ای افغان هستم . پدر و مادری مرا بزرگ کرده اند ، که حق انتخاب را برایم یاد داده اند. در خانواده ای زندگی می کنم که من تنها دختر محجبه آن هستم زیرا این انتخاب من است اما اجبار برایمان معنا ندارد. اما فراموش نکنیم که در همین اروپا و آمریکا هستند زنان محجبه ای که در بعضی موارد حق داشتن حجاب به آنها داده نمی شود یا با تبعیض روبرو هستند . پس بیایید در کنار یکدیگر باشیم و دست در دست هم برای برابری و حقوق بشر مبارزه کنیم . و فراموش نکنیم که این ما زن‌ها هستیم که می توانیم آغازگر تغییرات مثبت در یک جامعه باشیم . از وجود ماست که مرد متولد می شود . بیایید به فرزندانمان برابری را بیاموزیم و به آنها یاد دهیم که صدای بیصدایان باشند بدون در نظر گرفتن دین ، ملیت ، نژاد و ….

ما آزاد خواهیم شد ….

Photo artwork by: Milad Safabakhsh

The post We will be Free appeared first on Self Advocacy Greece.

George Stefanopoulos

The Greek Forum of Refugees is witnessing with great disappointment the decisions and the events that transpired the last few months in Greece regarding migration issues.

Above all, we are concerned with the outcomes of these decisions and the events that took place recently, which ended up with several asylum seekers losing their lives for various reasons that connect clearly, however, with violations of human rights.

Our main mission, as always, is to strive for the holistic inclusion of refugees & migrants in Greek society by respecting both the rights and obligations of the migrant population. This noble cause, however, is still miles away from its realization. One would expect that after six (6) years of handling migration flows, Greece would have reached a point of possessing a concrete integration process and refined its approach regarding human rights.

Instead, we witness an abrupt cut of the financial support that recognized refugees that do not reside in formal state structures receive from the 1st of July onwards; an act that would only make sense if the people faced with this reality would’ve already been integrated and capable of providing for themselves. We witness the will to close down several well-established central camps, relocating the population to isolated ones in the countryside and obstructing in effect their access to education, health services, legal services, and NGO support. We witness a large amount of alleged pushbacks that the country is accused of that, if the accusations stand, we are confronted with a serious violation of the right of applying for international protection.

Last, but not least, we witness consequent deaths of asylum seekers like the ones of Macky Diabete from Guinea and the young man from Somalia (his name not yet disclosed) that died under horrible conditions and, in the case of the latter, found covered with rodents eating his flesh. Access to health, in addition to mental health, is an indisputable human right that so far we fail to address as a society and a democratic State. Instead of observing sound arguments of what can be done in order to avoid these kinds of situations in the future, we receive from the media details that attack the decency of the deceased; he/she was an alcoholic, he/she gave false details of their condition in several cases etc) which in itself constitutes a human rights violation. 

At this point, it is imperative for us to mention that the High Court of Germany actually takes under consideration the return cases of refugees back to Greece, under the factual fear of further human rights violations and ruled that if these individuals are to be sent back to Greece they would provide financial support in order for them to provide for their own.

It is our strong belief that the European policies have created these conditions and rendered Greece a “prison of lost souls”. Thus, we firmly believe that the only solution is for the country to take things in its hands and provide a viable and sustainable integration process simultaneously respecting human rights; it is the only beneficial solution for the Greek society and the refugee & migrant population. Bringing refugees and migrants to the decision table and forming a common path of integration will immediately resolve most of these sorrowful situations and actually make the best out of them. Integration cannot be achieved in isolated camps. Inclusion cannot be achieved with attacks on the decency of people that have already lost everything. The time to act was yesterday. There is still time, however, to turn things around for the sake of democracy, for the sake of everything we believe in.

(Picture by “The Times Weekly”)

The post Democracy is for sharing! appeared first on Self Advocacy Greece.

Mahdia Hossaini

The 10th of December has been named Human Rights Day. In a corner of the world where I used to live, human rights were an inconspicuous word

and could only be found in articles and books, and no one evercelebrated World Human Rights Day. In this corner of the world where I live today, this day is celebrated, they announce it loudly, they can talk about it for hours, but in practice, the word is still unfamiliar to me. Today, I read paragraph by paragraph of this Universal Declaration of Human Rights. The question arose tome, unless they said that the main message of this declaration is the equal rights of all human beings, so why is this principle not observed anywhere in the world? Why, in the 72 years after the adoption of this declaration, there is no country that adheres to it. It was beautiful and, if implemented, the world would be a better place to live.

Here, where I live, I see human rights violations every day, every hour and sometimes every second. Sometimes I think that maybe migrants are not the human beings who are supposed to be treated like this, although I read in an article some time ago that years after this declaration was passed, other principles were added to make it clear that prisoners of war, refugees, women and children, and victims of torture must also enjoy human rights. If this declaration also includes migrants, then why do they not have equal rights with others?  After so many obstacles we have now reached lands where the cry for human rights has deafened our ears from afar, but now (from up close) only silence; there are no equal rights at all.

Ever since migrants entered Europe, they have heard that this is Europe and you have the same rights as other people. They gradually learned more about their rights and suffered more from them, because the more they became acquainted with human rights, the more they realized how much their rights had been violated and sometimes ignored. So I started looking for “traces” of human rights in the lives of migrants.

Unfortunately, the more I searched, the less I found. The closer I looked, the more human rights violations lined up in front of my eyes.

1. Closed camps
2. Keeping migrants for a long time on the islands and not being allowed to travel to the mainland
3. Living in unsuitable environments and uninhabited places.(Existence of mines and lead contaminated lands)
4. Lack of toilets and showers
5. Working under black labor status and receiving lower wages due to lack of residency documents and fear of deportation.
6. Lack of access to education for thousands of children, whether in camps or islands or in the mainland.
7. Inhuman and degrading treatment of some government officials, police officers, etc. due to race, religion, color, language or type of clothing
8. Forced return and expulsion of migrants, sometimes without a convincing reason. Something we see more of these days than ever before. Dozens of people enter Greece by sea every day, but are forced to return to Turkey by police. Or on a boat with its fuel tank removed by the Coast Guard

All of these are a violation of human rights. Human rights that many countries celebrate and dedicate a day to.

Finally, I would like to ask you to read, for once, the 30 paragraphs mentioned in the Declaration of Human Rights and imagine a world in which all of them are practiced. At the very least, you will be filled with peace for a moment.

در جستجوی رد پایی از حقوق بشر

۱۰/۱۲/۲۰۲۰

مهدیه حسینی

دهم دسامبر روز حقوق بشر نامگذاری شده است. در گوشه ای از جهان که قبلاً در آن زندگی می کردم ، حقوق بشر یک کلمه نامفهوم بود و فقط در مقالات و کتابها یافت می شد و هیچ کس روز جهانی حقوق بشر را جشن نمی  گرفت. در این گوشه دنیا که امروز زندگی می کنم ، این روز جشن گرفته می شود ، آنها آن را با صدای بلند اعلام می کنند ، می توانند ساعت ها در مورد آن صحبت کنند ولی در عمل ، این کلمه هنوز برای من ناشناخته است.

 امروز بند به بند اعلامیه جهانی حقوق بشر را مطالعه کردم. این سوال برایم پیش آمد ، مگر نه اینکه پیام اصلی این اعلامیه حقوق برابر برای همه انسانها است ، پس چرا این اصل در هیچ کجای دنیا رعایت نمی شود؟  چرا ۷۲ سال پس از تصویب این اعلامیه ، هیچ کشوری به آن پایبند نیست. بند به بند این اعلامیه زیبا بود و اگر رعایت و یا به آن عمل می شد ، دنیا مکان بهتری برای زندگی بود.

در کشوری که درآن زندگی می کنم، هر روز، هر ساعت و هر ثانیه نقض حقوق بشر را می بینم. گاهی اوقات می گویم ،آیا مهاجرین هم شامل بشریت می شوند ؟! هرچند در مقاله ای خواندم که سالها بعد از به تصویب رسیدن این اعلامیه، اصول دیگری به آن اضافه شد تا روشن شود که زندانیان جنگ، پناهندگان، زنان و کودکان و قربانیان شکنجه نیز باید ازحقوق بشر برخوردار باشند.

اما اکنون، اگر این اعلامیه شامل مهاجران نیز می باشد، پس چرا آنها حقوق برابر با دیگران ندارند، در حالی که پس از بسیاری مشکلات در حال حاضر به سرزمین هایی رسیده اند که فریاد حقوق بشر آنها گوش های آنها  را از دور کر کرده بود اما از نزدیک و درعمل این چنین نیست.

 از زمانی که مهاجران وارد اروپا شدند، شنیده اند که “اینجا اروپا است و شما حقوق برابری همچون افراد دیگر دارید. درست است که بعضی از مهاجرین از کشورهایی می آیند که حتی چیزی درباره حقوقشان نمی دانند اما از حالا به بعد باید درباره حقوقشان بدانند.”

مهاجرین آرام آرام درباره حقوقشان بیشتر دانستند و بیشتر عذاب کشیدن از این دانستنها. زیرا هر چه بیشتر با حقوق بشر آشنا شدند، بیشتر متوجه شدند که حقوق آنها چقدر نقض شده است و گاهی اوقات نادیده گرفته شده است. بنابراین من شروع به دنبال گشتن  ردپایی از حقوق بشر در زندگی مهاجران کردم. اما متاسفانه هر چه بیشتر گشتم کمتر یافتم. هر چه دقیق تر نگاه کردم نقضهای حقوق بشر در مقابل دیدگانم به صف شد .

۱. اردوگاه های بسته

۲. نگه داشتن مهاجران برای مدت طولانی در جزایر و ممنوعیت سفر به سرزمین اصلی

۳. زندگی در محیط های نامناسب و انتخاب مکان های غیر مسکونی. (وجود مین و زمین های آلوده به سرب)

 ۴. کمبود سرویس بهداشتی مورد نیاز

 ۵. کار در بازار سیاه و دریافت دستمزد کمتر به دلیل نداشتن مدارک اقامت و ترس از اخراج

۶. عدم دسترسی به آموزش هزاران کودک ، چه در اردوگاه ها ی جزایر و چه در سرزمین اصلی

 ۷. برخورد غیرانسانی و تحقیرآمیز برخی ادارات دولتی ، دفاتر پلیس و … به دلیل نژاد ، مذهب ، رنگ ، زبان یا نوع پوشش

۸. عدم دسترسی به موقع به مراکز درمانی و بیمارستانها

۹. بازگشت اجباری و اخراج مهاجران ، گاه بدون دلیل قانع کننده

چیزی که این روزها بیش از گذشته شاهد آن هستیم.  روزانه ده ها نفر از طریق دریا وارد یونان می شوند ، اما توسط پلیس مجبور به بازگشت به ترکیه می شوند.  یا قایقی که مخزن سوخت آن توسط گارد ساحلی از قایق جدا می شود. همه اینها نقض حقوق بشر است. حقوق بشری که بسیاری از کشورها آن را جشن می گیرند و روزی را به آن اختصاص داده اند .

در آخر از شما می خواهم برای یکبار هم که شده ۳۰ ماده ذکر شده در بیانیه حقوق بشر را بخوانید و دنیایی را تصور کنید که به تمام آنها در آن عمل میشود . حداقل این است که لحظه ای سرشار از صلح می شوید .

Photo by: Giannis Papanikos

The post A Search for Human Rights – 10/12/2020 appeared first on Self Advocacy Greece.